De Nederlandse versnippering

Zoveel hoofden, zoveel zinnen begint zo langzamerhand ons nationale motto te worden. Met name omdat onze samenleving zo ingericht is dat daar alle ruimte voor is. De vlag in top voor de pluriformiteit, met als ultiem ideaal iedere Nederlander zijn eigen omroepvereniging met zoveel mogelijk radio – en tv-zenders als podium daarvoor en anders wel in het verlengde daarvan per landgenoot een politieke partij plus een zetel in een van de Kamers, de Provinciale Staten of gemeenteraden. Getuige de steeds verder optredende versnippering die er in de vertegenwoordigende lichamen toe leidt dat fracties nauwelijks nog fracties zijn. De diverse parlementen worden meer en meer een vergaarbak van gefrustreerde en verongelijkte individuen die ook gehoord willen worden. Het resultaat is een bonte kermis, een kippenhok waarin slechts gekakeld wordt en dus geluid wordt gemaakt zonder dat er nog ergens iets consistents te horen valt en al helemaal niet op welluidende klanken gerekend behoeft te worden. Wie iets vindt of een mening heeft dan wel zich onvoldoende aan de bak gekomen voelt, krijgt in onze samenleving alle kans om zich een plek ergens in het bestel te zoeken om het eigen geluid te laten horen. De geldstromen blijken nog steeds beschikbaar daarvoor en willen maar niet dunner worden. Omdat diversiteit ons kennelijk veel waard is. Ook al heeft de groei van zoveel bomen tot gevolg dat je daardoor geen kans meer hebt om ook maar ergens nog een bos te zien.

De som van de individuen zal in ons land, zo lang de zaken er zoals nu voor staan, dan ook nooit groter worden dan het geheel en nooit toegevoegde waarde opleveren. Met als huidig resultaat het totaal van zestien fracties dat de Tweede Kamer bevolkt en Nederland alleen maar onbestuurbaarder maakt. Welke opdeling al langer weerspiegeld wordt in de werking van ons omroepbestel, aan de praktijk en de werking waarvan voor een buitenstaander ook geen touw meer vast te knopen is. Er wordt maar wat gedaan en wij doen het ermee, omdat geen haan kraait naar de kosten, opbrengsten en de kwaliteit ervan. Dankzij de individualiteit die in onze termen zo hoogtij viert en waar wij ons zo gelukkig bij lijken te voelen, met uitzondering van die paar momenten dat wij onze Nederlandse gezamenlijkheid vieren. Tijdens het Eurovisie Songfestival en als Oranje weer eens op een EK of WK moet aantreden. Dan wappert de nationale driekleur, waaronder wij ons dan plotsklaps verenigen. Voetbal en het lichte lied als bindende factor en indicatie van het niveau waarop onze behoefte aan collectiviteit zich bevindt. Met tegelijk de daaruit te verkrijgen zekerheid dat het met de gezamenlijkheid hier in de polder wel nooit wat zal worden en het dus tobben blijft op die lappendeken die wij met zijn zestien miljoenen vormen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s