Max en de Calimero’s

Het mediacircus dat de afgelopen maanden stapje voor stapje rond de jonge Verstappen is opgebouwd, heeft veel weg gekregen van een luchtballon, waarvoor in feite weinig nodig was om deze door te prikken. Als ze al niet vanzelf leegliep. Want wat is er de afgelopen nog anders gedaan dan er alleen maar lucht in te blazen? Substantie, basis was er nauwelijks aanwezig of het moest dan dat spannende plan zijn om die knul uit te laten komen in de formule 1 – autoraces. Als je dan net zeventien bent, is publiciteit natuurlijk bij voorbaat gegarandeerd. Zo pril is er nog nooit iemand voor deze leeuwen gegooid. Logisch dat dan kranten, radio, tv en internet heel makkelijk met dit nieuwtje en alles wat daarbij van pas komt, aan de haal gaan en zichzelf ermee vullen. Waarna de hype is ontstaan en de publieke belangstelling zijn eigen proporties te boven gaat om in feite helemaal nergens op te slaan. Gewoon omdat deze Verstappen junior voordien niets had gepresteerd dat de mate van deze massale interesse ook maar kon rechtvaardigen, laat staan dat er enige reden was om hooggespannen verwachtingen te koesteren ten aanzien van zijn debuut in een Grand Prix – race.

Om nog maar te zwijgen van een serieus argument om nachtrust op te offeren om zijn presteren te zien in die eerste race in die klasse die in het Australische Melbourne verreden werd. Met als enig resultaat verhoudingen die in alle opzichten zoek geraakt waren, hoewel ook wel weer verklaarbaar omdat wij in ons kleine, lage land toch vaker moeite hebben om de goede afstand tot iets te bepalen en te bewaren en wij daarom maar al te geneigd ertoe zijn om dat iets dan mooi, fijn of leuk te vinden. Als we er maar bij zijn, erbij horen en mee mogen doen. Want dan worden we voor vol aangezien en kan het zelfs tot gevolg hebben dat onze kinderhand zelfs al gevuld is met een deelname van zo’n Max Verstappen, die het wat ons met ons allen betreft toch mooi heeft gedaan omdat hij twaalfde lag toen hij door motorpech uitviel. Met zo weinig nemen wij al genoegen en schrijven we onze maandagkranten vol over dit beste van twee werelden, waarin deelnemen kennelijk opeens al volstaat en winnen er niet meer toe doet. Olympisch denken heet dat in onze eigen termen. Maar in de werkelijkheid is het veel meer die luchtballon gebleken, die met niks gevuld was en die bij de eerste de beste weerstand heel snel en volledig leegliep. Bij gebrek aan enig soortelijk en relevant gewicht van onze Max die zijn kinderschoenen maar net ontgroeid is en dankzij ons gemis aan onderscheidingsvermogen, Calimero’s als wij in ons lage land zijn.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Max en de Calimero’s

  1. Mack zegt:

    Goh dat ik hier niet op gereageerd heb. Zag net ook al zo’n mooi stukje over Roda dat er niks van zou bakken. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s