Het theater dat Tefaf heet

Hoewel ik mijzelf een liefhebber van beeldende kunst noem, vertoon ik mij op een van deze dagen echt niet op de Tefaf in Maastricht ondanks dat die beurs – want dat is en blijft het wel – een lustoord is, waar echt grote hoeveelheden topstukken te zien zijn, eigentijds, maar evenzo uit de negentiende eeuw of daterend van nog veel eeuwen daarvoor. De collectie kunst die daar – ter verhandeling, dat wel – is samengebracht, kent nauwelijks haar gelijke in de verzameling van welk toonaangevend museum ook. Dat heb ik vijftien, twintig jaar terug ook eens met eigen ogen mogen zien, toen ik daar dankzij een mij toegespeelde vrijkaart verzeild raakte. Had ik toen vijftig gulden ervoor moeten neertellen, dan was ik daar zeker niet gaan kijken, omdat het mijn wereld en mijn sfeer bepaald niet bleek. Waar kunst toch op de tweede plaats stond en het zien en nog meer het gezien worden vooral aan de orde was. Oud geld en nieuwe rijkdom waren maatgevend en daarnaast vooral de schone schijn die nog het meest tot uitdrukking kwam in het bovengemiddeld aantal oudere heren in goede doen die zich vergezeld wisten van hun tweede, derde en vooral veel jongere liefde waarmee het goed toeven en de show stelen was.

De glamour en glitter van Cannes, Marbella en Sankt Moritz die even in het Maastrichtse MECC opgeld mochten doen, de atmosfeer er vulden met teveel prijzige parfums en het decor volledig van bont voorzagen. Iets in die trant. Dus zeker niet mijn habitat om nu eens echt van kunst te gaan genieten. Vandaar dat ik na een anderhalf uur toen dat theater verliet, omdat het in de verste verte niets met kunst had uit te staan en helemaal de sereniteit van een museum miste. Waarmee de Tefaf voor eens en voor altijd voor mij had afgedaan. Ook omdat ik niet de illusie had dat er iets aan de formule, die immers primair voorzag in handel, ooit zou veranderen, dus altijd hetzelfde publiek zou blijven aantrekken en dus een wereld van alleen maar schone schijn zou bieden. Welk gelijk ik in feite dit jaar voor de zoveelste maal bevestigd zie in alleen al die exceptioneel hoge toegangsprijs die er betaald moet worden voor deze beurs. Want om te zien en gezien te worden moet er wel 55 euro neergeteld worden. En dan praat ik nog niet over de consumpties, waarvan de prijzen evenredig schaamteloos hoog zijn. Zodat de Tefaf aan mij nog steeds niet is besteed. Ik weet mijn weg voor stukken minder geld met mijn Museumjaarkaart naar de kunst die er evenzeer toe doet, toch wel te vinden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s