De Opstelten – ballade

Veldwachter, brekebeen, bromsnor, Opstelten.

Van hete aardappels lust hij pap,

die bij hem steeds weer ontaardt in Leidse kak.

Die aan hem kleeft, de eeuwige student, de corpsbal,

die van geen ophouden weet en

aan wie wij gebakken konden zitten.

Wordt het geen tijd voor zijn congé en

moeten wij hem niet aan de straat zetten,

ondertussen uit volle borst roepend,

“Vuilnisman, kan deze zak van een Ivo ook met u mee?”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

4 reacties op De Opstelten – ballade

  1. sjoerd zegt:

    Opstelten, Oprotten zou ik zeggen.

  2. Mack zegt:

    Irritante man als hij commentaar geeft. Ontwijkende antwoorden, een kwartier aan het woord zijn en toch maar een minuut praten, en ondertussen hoort niemand meer wat hij zegt er wordt alleen nog naar zijn markante stemgeluid geluisterd.

  3. L zegt:

    De vuilnis is opgehaald inmiddels

  4. Mack zegt:

    Opstelten is weg na dit stukje, Poetin en Rob zijn spoorloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s