De levens van Sef en mij

Een paar dagen geleden is er bij mijn overburen nieuw leven geboren. Een jongetje dat de naam Sef kreeg. Echt Limburgs. Mooi. Het bord met die naam was nauwelijks voor het huis geplant, of de fantasie ging met mij op de loop, zeg maar gerust aan de haal. Zonder dat daarbij overigens mijn eigen leven aan mijn geestesoog passeerde. Veel eerder probeerde ik die kleine Sef en mijzelf naast elkaar te plaatsen binnen het tijdsperspectief dat wij met onze eigen levens, en vooral met het bereik ervan, konden overzien. Om met mijzelf te beginnen en daarmee tegelijk de voorkant van onze levensboog te markeren. Ik ben geboren in 1943, middenin de Tweede Wereldoorlog, en vertoef dus inmiddels al eenenzeventig jaar op onze planeet Aarde. We schrijven het jaar 2015 als Sef het levenslicht aanschouwt en daaraan tegelijk een levensverwachting paart die gegeven de huidige stand van de medische wetenschap en gezien de te voorziene ontwikkelingen daarin, wel eens in de buurt van de negentig jaar zal kunnen komen te liggen. Wat zoveel betekent dat hij rond 2105, dus aan het begin van de tweeëntwintigste eeuw, zijn leven zal hebben gehad en dat wij samen dan een tijdvak van ruim honderdzestig jaar hebben bestreken en omspannen. Waarvan dus nu nog niet eens de helft verstreken is.

Dat enkele idee gevoegd bij de kolossale veranderingen die er in de afgelopen zeventig jaar hebben plaats gevonden, cultureel, staatkundig, technologisch, pakt mij nu al bij de keel. Omdat ik maar al te goed besef dat het nog maar een begin is van wat ons, of liever gezegd Sef, en de wereld te wachten staat. Want er is geen denken aan dat het tempo van veranderingen minder wordt. Integendeel, de reeks en haar snelheid hebben slechts de neiging en zelfs de eigenschap om zichzelf alleen maar verder te versnellen en haar omvang en kracht tegelijk te vergroten en te intensiveren. Zodat het steeds meer gissen wordt waar het met ons mensen en de wereld heen zal gaan. De toekomst wordt daardoor voortdurend ongewisser en daarmee ook spannender. En of dat eveneens leuker is, staat wat mij betreft nog te bezien. Ik ben mijn aangeboren optimisme wat aan het verliezen, hoewel dat ook aan het klimmen der jaren en opgedane ervaringen kan liggen. Eigenlijk hoop ik in stilte dat dat de werkelijke reden is en dat de jeugd niet alleen de toekomst heeft, maar ook een wenkend perspectief. Omdat ik het verdrietig zou vinden als ik nog maar alleen aan een arme Sef kan denken, die niet eens meer in vrede en veiligheid kan leven en het eigenlijk van jongsaf al heeft gehad.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De levens van Sef en mij

  1. sjoerd zegt:

    Ik verwacht dat de techniek de mens uiteindelijk buitenspel zet… en dat binnen tien jaar…

  2. Mack zegt:

    Wat Sjoerd zegt is een doemscenario, en het zou kunnen, maar ik denk juist dat het minder snel zal gaan dan het gegaan is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s