Rimram rond Valentijn

Tussen alle bedrijven, feesten, evenementen en Carnavalsbeslommeringen door moet er blijkbaar ook nog plaats zijn voor een Valentijnsdag. Iemand mocht commercieel gezien nog niet aan zijn trekken komen, lijkt welhaast de gedachte die ook nog gewoon gevonden wordt gezien het feit dat er toch weer tallozen zijn die achter alle reclamecampagnes in verband met die zoveelste uitgevonden gelegenheid aan lopen. De bloemisterijen, de juweliers, de kaartenverkopers zouden eens niet aan de beurt komen in die onophoudelijke reeks van feestelijkheden waarmee de consument geteisterd wordt. Want die mocht eens overwegen om er niet aan mee te doen, om die schreeuwerigheden – want dat zijn het uiteindelijk – volledig aan zich voorbij te laten gaan. Dan kon hij wel eens de boot gemist hebben en op de koffie komen. Dat is immers een van die kenmerken van al die uitingen, wervingen en advertenties rond Valentijn, namelijk dat wie dit alles laat passeren, zich toch tamelijk tekort doet en per saldo moet rekenen op een schuldgevoel, dat niet zozeer vanuit zichzelf afkomstig zal zijn, maar dat hij toch kan verwachten van zijn direkte omgeving die die rol van outsider niet zal accepteren. Omdat je er maar gewoon aan hebt mee te doen en dus zult kopen.

Iets anders is er van die Valentijnhype niet te maken, ook in het licht van de snelheid waarmee ze een week van te voren opduikt, om na die veertiende februari nog sneller dan sneeuw voor de zon te verdwijnen. Een overrompeling die door het midden – en kleinbedrijf dus in feite wordt uitgevoerd om de consument voor het eigen inkomstenkarretje te spannen. Want verder lijkt Valentijnsdag nergens op, waarbij het vooral moeite kost om het idee erachter te omarmen. Alsof je je lief op die ene dag nog eens extra aandacht moet geven of in het zonnetje en de bloemen moet zetten. Kom op, als je stapelgek op iemand bent, doe je dat elke dag en heb je de aanmoediging van een bloemist of juwelier of wie dan ook niet nodig om er op veertien februari voor hun commercieel gerief daar nog een schepje bovenop te doen. Complete flauwekul, die rimram op Valentijnsdag. Welke hoogstens de gerede aanleiding kan zijn om die schitterende evergreen van de componisten Rodgers en Hart, “My funny Valentine”, nog eens te beluisteren in de prachtige vertolking van Sarah Vaughan. Omdat zo die dag tenminste nog stijlvol en feestelijk getint wordt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Rimram rond Valentijn

  1. sjoerd zegt:

    Valentijn? wat is dat, carnaval is het hier. Valentijn gaat dit jaar mee in de optocht…

  2. Mack zegt:

    Het idee was dat je een geliefde anoniem een kaartje stuurde. Toen werd het een kaartje aan je geliefde met afzender. Toen moest je ineens niet alleen je geliefde, maar ook je vrouw een kaartje sturen. Inmiddels is het een soort sinterklaas geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s