Kleine ongemakken

Gisteren had ik het over die kleine dingen die de krenten in de pap van het leven zijn, maar ook weer niet het formaat bezitten om je daar hevig en langdurig over op te winden. Maar ze horen er wel bij, betoogde ik, omdat ze toch de dynamiek van je bestaan mede bepalen. Er is nog zo’n categorie van feiten en dingetjes, om ze maar zo te noemen, die niet echt groot zijn, maar wel weer zo aanwezig dat ze zich doen voelen zonder dat ze tot hevige beroering leiden. Het zijn de oorzaken en bronnen van die kleine irritaties en ergernissen die ook bij het leven horen, zonder welke we niet kunnen omdat het ook wel weer eens lekker is om te klagen als er helemaal niks te klagen is. Ook ik ken die eigenlijk miezerige ongemakken die geen naam mogen hebben maar toch weer telkens even langs komen en zo de kop op steken dat je daardoor beseft dat je nog niet te beroerd bent om je te laten beroeren, al stelt het op de keper beschouwd totaal niets voor. En dan denk ik op de eerste plaats aan mijn kriebels die ik heb en praktisch dagelijks krijg als het gaat om de bezorging van de avondkrant. Waar geen staat op te maken valt omdat ze in feite ergens tussen vier en negen ’s avonds in de bus valt. En het is alsof de duvel ermee speelt. Precies op de dagen dat ik ernaar uitkijk, dus als er echt sprake is van groot nieuws, blijkt ze praktisch steeds het laatst bezorgd te worden. Ik doe het er maar mee, maak me verder niet druk omdat ik in feite al blij mag zijn dat ik hem gebracht krijg, aan huis en niet in mijn brievenbus die zich bij mij aan de straat bevindt.

Wat me verder al veertig jaar in de weg zit, zonder dat ik er overigens iets aan kan veranderen, waardoor ik het er maar mee doe, is de hinder die ik bij het uitrijden ondervind door auto’s die zo geparkeerd staan dat mijn zicht op de weg en het naderend verkeer geheel ontnomen wordt. Omdat die parkeergelegenheid er daar is en in feite ook al die tijd al, heb ik langzamerhand heel goed geleerd om mij daar niet over op te winden noch mij over te geven aan automatismen, hoezeer dat na al die jaren ook voor de hand ligt. Maar lastig blijft het wel, zoals het gedoemd is tot mijn bestaan te horen. Een volgende ongerechtigheid die mij ook nog wel eens parten wil spelen, en dat doet zich de laatste tien jaar toch meer en meer voor, dat zijn die telefoontjes die afgaan zonder dat iemand zich aankondigt of dat er weer iemand aan de lijn is die mij graag met mijn computerproblemen wil helpen. Vervelend en hinderlijk, maar niet onoverkomelijk, hoewel je daardoor wel ongevraagd uit je bezigheden wordt gehaald. En er zijn natuurlijk meer van die futiele ongemakken, die mij nu dus niet te binnen schieten zodat ik ze maar beter voor mij kan houden. Omdat ik anders bepaald de indruk zou kunnen wekken dat ik in een tranendal en een bron van ergernis tegelijk verkeer. Integendeel zou ik eigenlijk moeten zeggen. Want wat mij verder alleen nog in de weg zit, is datgene waar ik zelf wat aan kan doen en invloed op uit kan oefenen. Zodat ik in feite niets heb om te klagen. Wat ik dan ook bepaald niet doe met een leven dat juist op orde is met het besef van die paar ongemakken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s