Crisis en de liberalen

Crisis. Om de haverklap is het woord te horen en wordt het gebruikt als rechtvaardiging en argument voor de zoveelste bezuiniging op de overheidsuitgaven. Alsof daardoor het licht van de welvaart weer zal gaan schijnen en de crisis dan over is. Want zo’n impliciete belofte zit in die maatregelen als zodanig besloten. En dat gaat nu al jaren zo door met deze crisis, waarin we zo ongeveer sinds 2007 of 2008 verkeren. Zo’n zeven jaar zijn deze verhalen al te horen. Over een kredietcrisis, die dan weer een eurocrisis wordt, zonder dat er ook maar ergens een teken van verandering of verbetering in onze economie te bekennen is. Noch valt er iets te horen over bezinning op het hele proces. Kan er nog wel over een crisis gesproken worden als ze al zeven jaar aan een stuk duurt? Dat lijkt toch op een uitgesproken contradictie. Omdat in crisis als begrip toch een notie van tijdelijkheid begrepen is zoals trouwens ook de reeks van bezuinigingsmaatregelen dat steeds weer net zo suggereert. Van kortstondigheid lijkt bij een duur van zeven jaar dus nauwelijks nog sprake te zijn. Ze wijst veeleer op een toestand met een permanent karakter, op een structurele verandering, die in dit geval betrekking heeft op de economische situatie in met name de landen van de Europese Unie, met als belangrijkste kenmerk de stap terug die er over de gehele breedte in welvaartsniveau is gemaakt, maar meer in het bijzonder in de Westeuropese lidstaten.

Die zouden bijeen genomen via crisis op crisis wel eens het kind van de rekening van de Europese eenwording en de invoering van de euro kunnen zijn geworden. De problemen die deze processen in die landen opriepen werden bovendien versterkt door de traditionele reflex om overheidsbezuinigingen aan te gaan, waarbij de leer van de vrije markteconomie leidraad was. Zodat het haast vanzelfsprekend was dat aldus voortdurend de illusie werd opgeroepen en gevoed dat het ooit weer beter zou gaan, de groeiende werkloosheid teruggedrongen kon worden. Mits de buikriem werd aangehaald, overeenkomstig ook nog eens de liberale filosofie die nu eenmaal niks met rollen voor de overheid heeft en meer heil ziet in het economisch model waarin de wal altijd het schip keert. Aan optimisme dus bij dit soort regeringsleiders geen gebrek en tegelijk ook het geloof dat het allemaal wel goed zal komen. Waardoor er zolang al met de kop in het zand maar over crisis voor en crisis na wordt gesproken en er niet verder gekomen wordt dan dit zelfbedrog en deze volksverlakkerij. Omdat dat exact in het liberale straatje past, waarvan door niemand in die kring wordt gezien dat het gedoemd is om dood te lopen in die zin dat het echt einde verhaal met de welvaart is en dat we alleen maar stappen meer terug zullen maken en al hebben gemaakt. Tenzij dat eeuwige adagium van erop los bezuinigen wordt losgelaten. Omdat investeren meer helpt om de vastgelopen economie op gang te krijgen, ook al zullen liberalen dat nooit geloven, terwijl de eerlijkheid hen wel gebiedt om dat te erkennen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Crisis en de liberalen

  1. sjoerd zegt:

    Ik zit al jaren in een crisis, daar hoor je niemand over…

  2. Emigrant zegt:

    De verarming van West-Europa heeft vooral te maken met de herverdeling van de macht in de wereld denk ik. We zijn niet meer de nummer 1 zoals in de koloniale tijd, en zelfs al haast niet meer de nummer 2. Het heeft geen zin om die arme Euro daarvan de schuld te geven; dat is ook maar een munt. Daar afkomt bij dat West-Europa zich gedraagt als een vermoeide ouwe zeur die niet meer in staat is, zijn problemen eens flink aan te pakken.

    • Dhyan zegt:

      Ach welnee, die macht is toch vrijwillig uit handen gegeven, ze kunnen niet het idee hebben gehad die te behouden bij het ondertekenen van de Europese Grondwet. De hopeloosheid van een krimpende economie dreef hen in de armen van Europa die, zo hoopten ze, net zoals bij de Duitse hereniging, z’n economische vruchten zou afwerpen als we maar bereid bleven ons daarvoor in te spannen. Ze trekken nou eenmaal niet de kar maar een kadaver, veel beter zal het dus niet meer worden.

      Regeringen zijn verworden tot de vazallen van Europa en blijven aan dat karkas trekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s