In de verkeersstroom

Afgelopen woensdag, in de late middag, heb ik mij weer rijk mogen rekenen en gelukkig kunnen prijzen, toen ik vanaf Eindhoven over de A2 in de richting van Limburg reed. Ik bevond mij in een dikke verkeersstroom van allemaal thuiskeerders met bestemmingen als Valkenswaard, Maarheeze, Budel, Weert en sommigen nog verder. Links in mijn ooghoeken bevond zich een inktzwarte lucht die de veroorzaker moet zijn geweest van alle narigheid die op diezelfde avond op de A50 bij Oss plaats greep. Die dans ontsprong ik dus. Maar door die dreiging die toch nadrukkelijk boven mij hing, werd ik wel gewaar en mij tegelijk eens te meer bewust van mijn geluk dat ik dit soort ritjes niet meer dagelijks hoefde te maken. Dat ik die inspanning na een dag van intensief werken niet meer hoefde te verrichten, met alle risico’s vandien. Met als bijkomend gevaar het ontbrekend besef op zulke momenten, omdat je alleen maar naar huis wilt, hoe dun het lijntje is waarlangs je als automobilist in die omstandigheid rijdt, afhankelijk als je dan toch in ruime mate bent van het gedrag van anderen. Terwijl ik met een snelheid van rond 110 kilometer per uur op de linkerweghelft reed, want niet gehinderd wilde worden door het vrachtverkeer, dat zich ook in ruime mate op die weg bevond, zag ik namelijk hoe elke weggebruiker diezelfde snelheid aanhield zonder nog een veilige tussenruimte ten opzichte van de voorganger in acht te nemen.

Welk gedrag iedereen dus vertoonde. Met alle gevaren vandien zonder dat daar ook maar door iemand op enige wijze zichtbaar rekening mee werd gehouden getuige het feit dat alles maar met die 110 kilometer per uur doordenderde, alsof het vanzelfsprekend was dat dat met die snelheid gebeurde. De automatische piloot zwaaide zogezegd de scepter. Zodat het voor mij niet moeilijk was om daar en toen mij de voorstelling ervan te maken wat er zou gebeuren als een van die automobilisten ook maar de geringste foutieve beweging zou maken of een verkeerde taxatie of waarneming zou doen. Was dat besef al knap benauwend, nog spannender en griezeliger wordt de plaats en het meerijden in zo’n verkeerstroom als je je er ook bewust van bent, weet dat je geen kant op kunt, mee moet en je aan de snelheid hebt aan te passen. Omdat het onmogelijk is om daar en dan je eigen rit te rijden, als je je eigen veiligheid je lief is en je die ook wilt beschermen. Dan is er slechts die keus van de weg af te gaan of op een ander moment er gebruik van te maken. Welk geluk en ook welke vrijheid ik dus heb, wist ik maar al te goed, in tegenstelling tot al diegenen die op dat moment daar wel moesten zijn om op dat slappe koord te verkeren dat die loterij voor hen toch iedere avond is, als ze veilig naar huis hopen terug te keren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op In de verkeersstroom

  1. sjoerd zegt:

    Voor je plezier hoef je daar inderdaad niet meer tussen te rijden. Een kleine fout en de chauffeur komt nooit meer thuis…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s