De macht van het toeval (2)

Over het toeval, over samenlopen van omstandigheden, over de rol die ze spelen in een mensenleven en nog meer de verbazing die ze met zich meebrengen raak je niet uitgesproken. Het zijn en blijven de krenten in de pap, waar je niet genoeg van krijgt en over kunt blijven schrijven en verhalen. Ik tenminste wel. Zoals ik ook nu weer iets te vertellen heb waar de oren van klapperen en het verstand stil bij staat. Bij zo’n eclatant toeval dat het je haast de adem beneemt, hoewel daardoor weer dat besef levend wordt dat zonder weinig meer te beleven valt en de dood in de pot maar al te zeer van kracht wordt. Voor mijn verhaal moet er teruggegaan worden naar de eerste helft van de negentiger jaren, naar 1993, 1994. In die tijd brachten mijn drie dochters, die toen respektievelijk negentien, zeventien en zestien jaar oud waren, het grootste deel van hun zomervakantie door in een dorpje in het Zuidwesten van Frankrijk, in de Corrèze, vlakbij Brive. Zij werkten daar op een appartementencomplex annex restaurant, dat het eigendom was van een Nederlands echtpaar van Limburgse origine, bij wie ze dus tegelijk onderdak kregen en half en half ook hun vakantie hadden. Dat hebben zij een aantal jaren gedaan, waardoor zij daar nogal wat mensen hebben ontmoet. Met best wat verrassingen daarbij, die vaker gegoten waren in mooie verhalen of wat stoffelijke herinneringen. Zoals bijvoorbeeld het 002portret dat van hen drieën afzonderlijk, maar ook tezamen was gemaakt door de Heerlense schilder en tekenaar Toon Willemsen, die daar dus ook op vakantie was. Dat gebeurde in 1993.

Waarna de tijd verstreek, de herinneringen vervaagden en die portretten uit het zicht raakten, eigenlijk al min of meer vergeten waren doordat beelden en indrukken van recenter datum, met hun kracht en impact, ze in feite naar de achtergrond drukten. Zoveel jaren later, tweeëntwintig welgeteld, ontstond door het overlijden van mijn vrouw, nu ruim een jaar geleden, de noodzaak en bij mij tegelijk de behoefte om een nieuw overzicht te doen ontstaan in alles wat in de loop der tijd mij was gaan omringen. Er moest nodig eens opgeruimd worden. Waardoor ik vorige week, januari liep al op zijn eind, opeens weer stuitte op dat portret van mijn drie dochters dat door Toon Willemsen was getekend en waarvan ik het bestaan al niet eens meer vermoedde en dat mij dus danig verraste. Het bleek opeens een kleinood te zijn geworden dat om mijn koestering vroeg. Ik heb het dus weer een apart plaatsje gegeven, waarop het net een dag stond, vanaf gisteren, toen ik vanochtend Dagblad de Limburger opensloeg en daarin een annonce zag staan die melding maakte van het overlijden van de Heerlense kunstenaar Toon Willemsen, die op 30 januari j.l. op 77 – jarige leeftijd was heen gegaan. Mag je dit nog toeval of een samenloop noemen? Of is hier iets anders in het geding? Ik weet het echt niet, maar ik kan en durf het ook niet te benoemen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De macht van het toeval (2)

  1. math zegt:

    Frappant is het zeker, maar blijft toeval.

  2. sjoerd zegt:

    Ik zou het toeval noemen…

  3. Margo zegt:

    Dat is zeker frappant. Mooie prent ook!

  4. Mack zegt:

    Nee absoluut geen toeval. Dit soort dingen gebeuren om een reden, en het is jouw moment dat je inderdaad moet koesteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s