Onze man in Teheran (3)

De uitzendingenreeks “Onze man in Teheran“, waarvan gisterenavond het derde deel werd vertoond, is in meerdere opzichten voor mij tot nu toe een eye – opener geworden. Allereerst is mijn beeld van het land Iran toch wel behoorlijk gekanteld en verder heb ik een helder zicht daardoor gekregen op de wijze waarop mijn aanvankelijke indruk van dat land tot stand is gekomen en tot een vorm van vooringenomenheid kon uitgroeien, waarin een, naar mij nu blijkt, scheef perspectief op die samenleving dominant aanwezig was. Kan het ook anders, ben ik geneigd om mij nu af te vragen. Want welke informatie over dat land bereikt je in feite? Alleen datgene dat nieuwswaarde heeft, nieuws is en dus thuishoort in die kategorie van dat ene neergestorte vliegtuig, waar van alles over verteld wordt, terwijl er het zwijgen toe wordt gedaan over die duizenden en nog eens duizenden vliegtuigen die zonder enig probleem opstijgen, landen en grote afstanden door de lucht afleggen volgens een normale routine en zoals te doen gebruikelijk is. Wat daardoor dus geen nieuws is, want niet afwijkt. En zo is het exact hetzelfde gesteld met de berichtgeving uit Iran, die daarmee de enige informatie uit en over dat land is en dus het beeld ervan alleen maar kan bepalen. Want je hoort en ziet in de journaals en je leest in de kranten alleen over gevangenisstraffen die aan dissidenten worden opgelegd, er wordt over het nucleair programma verteld, het zijn de executies die met name kijkers en lezers in het Westen bereiken.

En alle oorlogstaal zoals die in Teheran opklinkt en gericht is tot de eeuwige vijand die Amerika is, zal als rode draad in de nieuwsvoorziening uit en over Iran fungeren en daarmee van invloed zijn op het beeld dat wij zo van dat land opbouwen. Wat daarmee nooit meer dan dus die ene dimensie kan hebben, namelijk die welke gebaseerd is op telkens die uitzonderlijke gebeurtenis of uitspraak die daarmee nieuwswaarde heeft. Met als gevolg dat de werkelijkheid een hevige vertekening ondergaat, kan verworden tot een caricatuur als daarin enige achterond of diepte ontbreekt. Het is zijn onmiskenbare verdienste dat journalist Thomas Erdbrink tot nu toe met zijn serie “Onze man in Teheran” in die lacune van informatie duidelijk heeft voorzien door ons Nederlandse kijkers redelijk uitgebreide kijkjes achter de Iraanse schermen, een blik op het dagelijks leven in dat land te gunnen en ons daarmee een zicht op die ontbrekende dimensie heeft verschaft. Nota bene met de toestemming van de Iraanse autoriteiten. En dan blijkt de Iraniër net zo gewoon en alledaags als ons te zijn, mogelijk wat blijmoediger en zijn de verschillen tussen daar en hier niet zozeer op de mensen als zodanig terug te voeren, als wel op de cultuur, de religie en de geschiedenis die van invloed blijken op het gedrag en de gewoonten van de Iraniërs, die verder dezelfde behoeften als ieder mens waar ook ter wereld hebben. Dus hoezo vijanden daar? Klinkklare onzin is dat, wat door Thomas Erdbrink al overtuigend is bewezen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Onze man in Teheran (3)

  1. Mack zegt:

    Geweldig hoe die man dat aanpakt. En inderdaad, ik had hetzelfde, je was gewoon verbaasd over de openheid van mensen en hun vrolijkheid. Wellicht nog eens zoiets over Noord Korea. Blijken er daar straks ook gewone mensen te wonen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s