De ‘lone wolves’

Het is typisch zo’n thema van deze tijd, waarbij eigenlijk direct de vraag gesteld kan worden of het een generiek maatschappelijk probleem is dat alleen maar aan omvang wint of dat het een kwestie is die betekenis krijgt en zich ook alsmaar vaker manifesteert door de aandacht die het als zodanig in de media krijgt. Het beeld van de steen in de vijver of iets in die trant. Het gaat over het verschijnsel van de ‘lone wolves’ dat zich alleen maar meer voor lijkt te gaan doen, waar ook ter wereld. En juist dat enkele feit, die haast explosieve toename van incidenten die veroorzaakt worden door al of niet gewelddadige enkelingen, roept als vanzelf en tegelijk ook de vraag op of dit nu specifiek bij de eenentwintigste eeuw hoort. Waarop ik een ja als antwoord durf te geven. Want voorzover mijn geheugen dat toelaat, kan ik mij uit de jaren van voor 1990 nauwelijks voorvallen herinneren waarin individuen geheel op zichzelf gewelddadigheden begingen. Noch staat mij uit die tijd een schietpartij voor de geest waarbij zo’n enkeling vele dodelijke slachtoffers maakte. Voor mijn gevoel vormt het jaar 2000 zo half en half een omslagpunt daarin en is het nadien volledig verkeerd gegaan en stonden die verdoolde geesten op, zonder dat het voor mij mogelijk is om een direkte oorzaak daarvoor aan te wijzen. Hoogstens dat het wapenbezit, al of niet legaal, aanmerkelijk vereenvoudigd is doordat de Europese Unie stukken groter is geworden, met langere en dus moeilijker controleerbare buitengrenzen waar de binnengrenzen helemaal zijn komen te vervallen.

Als dat dan zo is, dan is daarmee nog niet echt verklaard waarom die enkelingen plotseling zijn opgestaan om met hun moorddadige akties de aandacht te vragen en te trekken. Die vraag wat hen op die momenten bezielt, wat hun beweegredenen zijn, blijft vooralsnog geheel onbeantwoord. Gedrag dat een raadsel blijft tenzij het is ingegeven door politieke of ideologische motieven zoals die zich toch vaker laten zien, voelen en horen. Laat onverminderd dat het aantal gewelddadige akties, waarbij van die motieven geen sprake is en die dus eerder ingegeven lijken door persoonlijke of niet te achterhalen beweegredenen, ook alleen maar toeneemt. En laat ik daarbij nu de indruk en ook het gevoel krijgen dat die groei voor een deel te maken heeft met het feit dat een incident plus de berichtgeving daarover maar al te gemakkelijk een volgend incident creëert. Want een potentiële dader op eenzelfde idee brengt en hem over de drempel helpt om de keten van geweld een vervolg te geven. Zo ongeveer steken die processen in elkaar. Daarom zijn ze volgens mij van deze tijd. Met opnieuw, en ik weet dat het op herhaling lijkt, een zware rol voor de media die steeds minder terughoudend zijn en uitblinken in het uitvergroten dan wel reduceren van verhoudingen. Waardoor wankelmoedige mensen, die ‘lone wolves’, gemakkelijker de weg kwijt raken om vervolgens de samenleving met de gevolgen daarvan te belasten.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s