De NS in de winter

Natuurlijk is er hier al vaker over geschreven. Maar er is toch geen aanwijsbare reden te noemen om er daarom dan maar mee te stoppen. Eenvoudigweg, omdat het van kwaad tot erger gaat en het er zo langzamerhand op begint te lijken dat het tijd wordt voor een kwaliteitszetel voor Gerrit Hiemsta of Marco Verhoef in de Raad van Bestuur van de NS, dat steeds meer het aanzien van een “weer – gedreven” – organisatie begint te vertonen. Misschien moet het wel Willemijn Hoebert of Helga van Leur worden die op dat hoogste niveau hun licht kunnen laten schijnen. Dit vanwege dat zo gewenste evenwicht tussen de sexen op managementniveaus. Als we dan toch van die eigentijdse slagen maken, kan dat er ook nog wel bij. Maar dat was slechts een zijsprong. Want het springend punt in het hele verhaal is de wijze waarop de NS met weerberichten omgaat en denkt te moeten anticiperen op de daarin aangekondigde weersomstandigheden. Met een steeds verdere verschuiving van grenzen en toleranties, die des te meer in het oog springt bij diegenen die bijvoorbeeld de barre winter van 1963 hebben meegemaakt toen met het materieel van toen, dus met alle beperkingen ten opzichte van de geavanceerde technologie van nu, de dienstregeling tegen elke verdrukking in en weliswaar met vertragingen hier en daar werd uitgevoerd. Treinen bleven gewoon rijden. Dat stond buiten iedere discussie, toen er nog niet zo onmatig gekletst werd over klantgerichtheid en leverbetrouwbaarheid, toen marketing nog moest worden uitgevonden.

Zou het in Noordeuropese en Alpenlanden er momenteel trouwens anders aan toe gaan dan bij ons in 1963? Waar treinreizigers en spoorwegbedrijven waarachtig wel andere weersomstandigheden gewend zijn dan hier in de polder, waar we bij natte sneeuw al in de stress dreigen te raken en de discussie over winterbanden maar niet raakt uitgewoed. Of wordt in Zwitserland, Oostenrijk, Noorwegen en Finland, om maar eens paar landen te noemen, het spoor helemaal platgelegd, de treinen eruit gehaald bij een verwachte hoeveelheid van een paar centimeter sneeuw? Nooit iets over te horen. Het leven gaat er rustig door, zoals de treinen ook daar hun rondjes met een enkele beperking zullen rijden zonder dat ook maar iemand van de kook raakt. Kom daar dus bij ons en de NS niet mee aan. Want daar is de noodmaatregel, de hectiek en de paniek de gebruikelijke reflex als er al een code geel wordt afgegeven of als Hiemstra windkracht vijf met wat regen of hagel voorspelt. Waardoor het beeld van een spoorbedrijf is ontstaan, dat het drukker met zichzelf en haar eigen rapportcijfers heeft dan dat het zich bekommert om de klant, waarvoor ze wel bestaat. Zodat wat aanvankelijk nog zielig leek en meewarigheid opriep, nu langzamerhand ziek en ridicuul genoemd mag worden. En de NS met name in de winter de patient is die lijdt aan zichzelf en dan rijp is om opgenomen en geopereerd te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De NS in de winter

  1. sjoerd zegt:

    Ik snap het ook niet, en daar zeuren ze al jaren over…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s