De weekenderupties

Als het waar is dat in de beperking de meester schuil gaat, dan is het met de Nederlandse kranten, en meer in het bijzonder met de zogenaamde kwaliteitsbladen daaronder wel droevig gesteld. Met als overtuigend voorbeeld van de geldigheid van die stelling hun zaterdagedities met een volume dat kennelijk nodig is om de diarrhee aan artikelen nog te kunnen bevatten en in goede banen te leiden. Het is bijna onwaarschijnlijk wat je als abonnee in de weekendedities krijgt voorgeschoteld. En het lijkt zowaar alleen maar van kwaad naar erger te kunnen gaan. Want als je een beetje toegewijd lezer bent, dan wordt het je in eerste instantie, dus als je die krant van de deurmat opraapt, echt kwaad te moede bij de aanblik ervan. Met uiteraard blikvangers en aanprijzingen op de voorpagina waar de urgenties vanaf knallen en die je in feite geen keus laten. Wat dus de ultieme consequentie lijkt van de moordende concurrentiestrijd die er op de krantenmarkt gaande moet zijn en waarbij de klant, de abonnee welhaast klem wordt gezet door het massieve aanbod van nieuws, meningen, achtergronden en alles wat daar maar enigszins mee te maken heeft. NRC Handelsblad heeft wat dat aangaat de afgelopen jaren al het beeld neergezet van de krant met haar weekenderupties, met een supplement hier en een bijlage daar. Waarbij de irrelevantie steeds meer hoogtij ging vieren en daarmee mijn irritatie alleen maar kon voeden door alle rubrieken over lifestyle en lekker eten, waarvan de inhoud totaal niets meer van doen had met de werkelijkheid zoals die zich aan ons stervelingen voordoet.

Maar dat het allemaal, dus die overvloed aan krantenpapier op de zaterdagen, nog veel erger kan, weet ik nu ook weer sinds een paar weken doordat ik bij toeval in aanraking kwam met de krant die ik tientallen jaren las, de Volkskrant, en die zich in het weekend helemaal te buiten blijkt te gaan en met haar aanbod van berichten, opinies en wat dies meer zij alle kanten opvliegt. Met als gevolg dat je als lezer van al dat fraais op geen enkele wijze een structuur kan ontdekken. Of die moet bestaan in die bundeling in bijlagen die elk hun eigen naam hebben gekregen, te weten ‘Vonk’, ‘Sir Edmund’ en ‘Volkskrant Magazine’ zonder dat verder helder wordt waarom het ene verhaal toevallig in dit of dat onderdeel is terechtgekomen. Een baaierd dus waar je maar je weg in moet zoeken om een kans te maken om er zondagavond laat doorgekomen te zijn. Nog afgezien van het feit of alles dat dan gelezen is, ook beklijfd lijkt dan wel in een geheugen is opgeslagen. Wat welhaast onmogelijk is. Waarmee het er veel weg van heeft dat die kwaliteitskranten met hun massieve aanbod in feite ongericht schieten in de hoop doel bij abonnees en andere lezers te treffen. Zodat die kranten een tombola worden waaruit je maar wat van je gading is, moet zien te vinden. Als dat het beleid is of het resultaat ervan, dan is dat het sprekend bewijs van de stelling dat zij het meesterschap echt ver voorbij zijn, omdat zij zich nergens meer in beperken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s