Bon Dieu

Door een naar achteraf blijkt welkom toeval heb ik gisteren mogen kijken naar de Franse filmkomedie “Bon Dieu” welke het afgelopen jaar in Frankrijk eenzelfde kassucces was als “Intouchables” alweer enkele jaren geleden was. Met een vergelijkbaar thema dat evenzo op een hilarische wijze wordt benaderd. Namelijk de confrontatie van religies en rassen waar de Franse samenleving als geen andere Europese mee te maken heeft blijkens diverse demografische gegevens. Want twintig procent van de huwelijken in Frankrijk blijkt interreligieus of interraciaal te zijn. Waarmee het voer niet alleen voor het oprapen ligt voor wetenschappers, de sociologen met name, maar evenzeer voor cineasten, die er op hun manier wel weg mee weten en de Fransen een koekje van hun eigen deeg bereiden dat ze wel degelijk blijken te lusten. Niets aangenamer om even uit de hektiek en problematiek van alledag te stappen en beelden daaruit in een lachspiegel te krijgen voorgehouden. Dat heet zoiets als relativeren waar Fransen getuige de grote bezoekersaantallen die dit soort films boeken, bepaald behoefte aan blijken te hebben. Vandaar dat ik in de gegeven omstandigheden zoals wij die afgelopen week ook voor de kiezen hebben gekregen met alle geweld uit Parijs en de berichtgeving daaromheen, zeker blij was met het feit dat ik dit “Bon Dieu” juist nu voorgeschoteld kreeg.

Omdat die afstand, die lach om de problematiek zoals die in deze film met de verwikkelingen en vooral de huwelijksproblemen van de vier dochters van een welgestelde katholieke familie op hilarische wijze werd geschetst, helpt om de geest te verlichten. Waarmee ik de belangrijkste verdienste van deze film heb genoemd, die de geschiedenis heus niet in zal gaan als een meesterwerk en het kwalitatief zelfs moet afleggen tegen “Intouchables” omdat daar toch de subtiliteit en de lichte toets meer in acht werd genomen. Misschien werd in “Bon Dieu” de humor er zelfs wel te dik opgelegd en waren er teveel situaties en dialogen waar het lach-of-ik-schiet – genre te zeer werd benaderd. Wat dan afbreuk deed, in mijn optiek, aan de ernst van het thema dat aan de basis van de rolprent lag en daardoor te weinig over het voetlicht en tot haar recht kwam. Dat vond ik dus de zwakste kant van de film, die verder zeker integer was gemaakt en mij in elk geval anderhalf uur aangename afleiding bezorgde en de Franse problematiek in haar eigen en juiste perspectief terugbracht, doordat dat met Franse handen was gedaan. En dat mag met alle kanttekeningen verder vandien de overwegende en grootste verdienste van “Bon Dieu” genoemd worden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s