Mr. Turner

Dat William Turner voor mij een van de grootste schilders uit de kunstgeschiedenis is, heb ik hier al vaker over het voetlicht gebracht. Bij welke uitgesproken voorkeur meespeelt dat hij zijn artistieke hoogtijdagen beleefde in een tijd die ook nog eens mijn extra belangstelling heeft. Ik bedoel de periode die ligt tussen 1820 en 1850, welke bijvoorbeeld zo schitterend is beschreven in “De Buddenbrooks” van Thomas Mann, “Madame Bovary” van Gustave Flaubert en “De eeuwreiziger” van Andres Neumann. Dat gevoel, die sfeer, die in die boeken tot uitdrukking komt, weerspiegelt zich in de werken van Turner, vind ik. Logisch dus dat ik de kans met beide handen heb aangegrepen om ook de film van Mike Leigh, “Mr. Turner”, te bekijken, waarin het leven van deze gevierde Britse, romantische schilder gedurende de laatste vijfentwintig jaar wordt belicht. Niet dat dat gebeurt aan de hand van een doorlopende verhaallijn of een geschiedenis met een plot. Integendeel, de hele rolprent blijkt opgebouwd te zijn uit een opeenvolging van shots waarin aspecten van het bestaan, de persoonlijkheid en het kunstenaarsschap van Turner aan bod komen. Wel steeds geplaatst tegen de achtergrond van een specifieke omgeving, zoals dat bijvoorbeeld een bijeenkomst van de British Royal Art Academy kan zijn, of de rotsen en stranden bij Margate, dan wel de landelijkheid van Chelsea.

Op die manier bouwt regiseur Leigh samen met de fabelachtig acterende Timothy Spall langzamerhand een portret op van de eigenzinnige eenling die zijn hoofdpersoon met het vorderen van zijn leven werd. Eigenzinnig omdat hij bij zijn eigen stijl en roeping bleef. En eenling omdat hij dat ook meer en meer daardoor werd, want op die wijze zijn aanvankelijke populariteit als landschapsschilder verspeelde, want ook de koninklijke erkenning en waardering verloor. Dat Turner desalniettemin de toen respectabele leeftijd van zesenzeventig jaar wist te bereiken, was de vrucht van de liefde en toewijding waarmee hij omgeven werd door zijn huishoudster en door Mrs. Booth, zijn latere liefde uit Margate. Welke relaties in de film uiteraard extra worden uitgelicht en benadrukt, hoewel ook weer niet te overdreven. Het blijft afgewogen en beslist functioneel in de hele vertelling, waardoor “Mr. Turner” bepaald toegevoegde waarde heeft voor de liefhebber van de landschapsschilder en vooral romanticus die William Turner was. Wat de verdienste is van de regisseur Mike Leigh en zijn hoofdrolspeler Timothy Spall plus zijn cast die gezamenlijk een fraai portret hebben gemaakt dat ook nog eens werd geplaatst in een beeldschone omgeving en zo de beste rechtvaardiging bleek om een avondje naar de bioscoop te gaan.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Mr. Turner

  1. Sjannes zegt:

    Ik onderschrijf alles wat je zegt over de film. Een aanrader!!

  2. basstarter zegt:

    ik vraag me af waar die film draait. ik kon hem alleen vinden bij Pathe in Amsterdam maar dat is toch wel erg ver weg. Iemand een tip? Wil hem ook graag zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s