De nieuwe beleefdheid

Misschien bezondig ik mij wel teveel aan wensdenken dat juist zo voor de hand ligt aan het begin van een nieuw jaar als je extra alert bent op verse beloftes of wenkende trends. Aan de andere kant komt een signaal dat die kant op wijst, nooit pats boem zo uit de lucht vallen omdat het toevallig 1 januari is. Zo dwingend is een tijdrekening nou ook weer niet dan dat daar per omgaande heil van te verwachten is. Maar natuurlijk is zo’n jaarwisseling wel een ijkpunt waardoor ontwikkelingen zo maar zichtbaarder kunnen worden. Mijn goede lezer merkt het al: Ik probeer seinen, signalen die mij zijn opgevallen, in een kader te plaatsen. Misschien wil ik ze wel in een te optimistisch perspectief zien, juist omdat dat zoveel aantrekkelijker en uitnodigender is dan al dat doemdenken van de afgelopen jaren waarin met name de hufterigheid, het verval van normen, waarden en fatsoen de boventoon voerden. Tegen die achtergrond is het nogal logisch om iets dat weliswaar nog de kenmerken heeft van een eerste zwaluw, toch van harte te verwelkomen als die mogelijke vooraankondiging van een breuk in de trend die zo breed en zo lang verafschuwd werd. Mag ik daarom misschien, hoewel mogelijk voorbarig, blij zijn met de eerste, zij het aarzelende tekenen van een herstel van het fatsoen?

Van een terugkeer van beleefdheid en voorkomendheid in het verkeer tussen mensen, wat zich met name daar manifesteert waar de druk op ieder hoog is? Op straat, op de weg, in de auto en op de fiets, waar ik zelf ook aan de lijve een omslag in omgangsvormen begin te ondervinden. Er wordt elkaar zo maar ruimte gegund om in te voegen en te ritsen. Men biedt elkaar de mogelijkheid om te passeren op te smalle wegen. En kwade koppen van automobilisten die bij een verkeerssluis tegenover elkaar staan, zie ik ook niet meer. Integendeel, het vriendelijk wenken en het uitnodigend gebaar springen steeds meer in het oog. Het begint er waarachtig op te lijken dat het weer regel aan het worden is, dat men rekening houdt met elkaar, de uitzonderingen daargelaten. Maar die hufters moeten er zijn om het correcte gedrag van anderen te kunnen meten en waarderen. Wat overigens niet wegneemt dat ik de dag pas prijs als het avond is. Want eerste gewin kan ook kattengespin zijn. Maar voorlopig koester ik toch die zegeningen zonder de illusie te hebben dat de buit binnen is. Terwijl het ook nog eens zo kan zijn dat ik het slachtoffer ben van mijn wensdenken en dus mooie dingen zie, die ik zo graag wil zien, terwijl ze er niet blijken te zijn. Maar helemaal vergissen kan ik mij toch niet?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De nieuwe beleefdheid

  1. sjoerd zegt:

    Als ik zo’n wegpiraat tegenkom heb ik ook het idee van laat maar, hij komt zichzelf nog wel eens tegen. Met een beetje fatsoen kom je verder…

  2. Dhyan zegt:

    Als het is ingegeven door de kerstgedachte, de huiselijke gezelligheid gedurende de feestdagen is deze inschikkelijkheid aan gedrag in het verkeer geen lang leven beschoren vrees ik.

  3. Margo zegt:

    Oh echt? Ik heb er nog niks van gemerkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s