Na PSV – Feyenoord

Het afgelopen jaar keerde steeds vaker de gedachte en de vraag bij mij terug of ik hier nog wel aandacht moest besteden aan het Nederlandse clubvoetbal. Iets positiefs of opbeurends viel er nog nauwelijks over te debiteren. En om er nu doorlopend een klaagzang over af te steken, was nou niet datgene dat ik zocht. Maar welhaast onontkoombaar met alle treurnis, gebrek aan kwaliteit die het nog alleen maar te zien gaf, terwijl het alleen maar meer en meer in de buurt kwam van de kelder van het Europees voetbal. Iets anders was er voor mijn gevoel eigenlijk niet van te maken. De bakken met geld die uit de televisierechten afkomstig waren en welke die matig presterende clubs desondanks overeind hielden, konden alleen maar tot een cynisme leiden. Dat werd verder natuurlijk gevoed door de overmatige hoeveelheid tijd die er aan dat waardeloze Nederlandse voetbal werd besteed, in de vorm van rechtstreekse uitzendingen en oeverloze praat voor – en achteraf door al die zogenaamde deskundigen, die volgens mij iedereen gestolen kunnen worden, maar desondanks toch elke week hun hand mogen ophouden. Dat gezegd hebbende en met die state of mind ging ik gisterenavond toch maar weer eens recht voor mijn tv – toestel zitten, met de nodige scepsis omdat ik wel even moest zien wat zo’n luid aangekondigde topper PSV – Feyenoord dan in het echt zou gaan opleveren.

En laat mij dat nu eens na jaren van saaiheid, gebrek aan strijd en volledige verveling compleet zijn meegevallen. Ik heb mij weer eens anderhalf uur lang kostelijk geamuseerd. Niet dat er sprake was van betoverend en flitsend voetbal. Maar wel van een echte wedstrijd tussen twee gelijkwaardige ploegen die niets ontziend voor de overwinning gingen, met als logisch gevolg de ene na de andere verrassing in een foutenfestival, waarin zelfs de arbitrage zijn rol meespeelde. Waardoor emoties, spanning de temperatuur van deze ontmoeting op het hoogste Nederlandse voetbalniveau bepaalden en daarmee ervoor zorgden dat tv-kijkers en toeschouwers in het stadion volledig aan hun trekken kwamen en weer ouderwets thuis kwamen bij een pot voetbal waar de vonken vanaf sprongen. Gewoon omdat de tweeentwintig spelers er totaal voor gingen en zich met volle overgave en met al hun beperkingen in de strijd wierpen. Waarbij de uitslag er per slot van rekening helemaal niet toe deed voor de neutrale toeschouwer, maar veel meer het plezier dat aan het kijkspel te beleven viel. Plus de konstatering en konklusie dat het Nederlandse voetbal nog niet helemaal de dood in de pot is, maar zo te zien zich aan de eigen haren best uit haar eigen moeras blijkt te kunnen trekken. Waarmee zoiets als de gunst van de twijfel ten koste van mijn beginnend cynisme dus werd terugverdiend.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Na PSV – Feyenoord

  1. Mack zegt:

    Zoals Cruijff al zei, een club kan wel een hele hoge begroting hebben, ze mogen nog steeds maar 11 spelers opstellen. En zo geredeneerd ben je dus helemaal niet kansloos tegen Real Madrid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s