Malaise

Meestal begint het met zo’n voor het gevoel onschuldig kriebeltje in de keel. Misschien is het nog geen kriebeltje, maar meer iets dat lichtelijk schuurt. Waar tegen beter weten in geen acht op wordt geslagen, omdat de wens de vader van de gedachte is en de hoop gevoed wordt dat het er toch niet weer van komt. IJdele hoop blijkt dat op het moment dat het niezen zich in alle hevigheid en met voortdurende aanvallen voordoet. Er is geen houden meer aan. De keelontsteking, of misschien is het wel de flu, hoewel ik daartegen was ingeënt, is een onontkoombaar feit geworden en de onvermijdelijke malaise maakt zich van je meester. Met als meest uitgesproken verschijnsel, althans zo ervaar ik dat elke keer weer, dat gloeiend gevoel van je lijf in een koude omgeving, terwijl de rillingen je bekruipen op die plaatsen waar de temperaturen normaliter aangenaam zijn. Je lijf is nergens meer en naar alles op zoek. Met als gevolg dat het zich van narigheid maar op een bank of bed kwakt in de hoop dat de tijden misschien beter worden.

Niettegenstaande die voortdurende golfbeweging in het aantal graden dat je lichaam telt en welke wisseling zich op de meest verschillende plaatsen en altijd ongewenste momenten laat voelen. Zijn het eerst de schouders die ineens beginnen te gloeien, dan kunnen de rillingen meteen daarna zo maar in je benen of armen optreden. Waar in eerste instantie, dus als de malaise nog naar zijn hoogtepunt groeit, geen paracetamol of welk ander kruid of middel tegen gewassen is. Zoals het denken aan eten of een poging daartoe doen, zoveel is als de duivel te verzoeken. Niets is in die omstandigheid goed of adequaat genoeg. Er is nergens een beginnen aan. Waarmee de malaise het best is getypeerd. De ervaring heeft mij zo langzamerhand geleerd dat je dit soort lijden, als het al die naam mag hebben, dan ook gewoon maar moet ondergaan en dat je haar tijd, ook al duurt ze altijd te lang, het beste gewoon uit kunt zitten. Noem het gewoon maar de facts of life, deze malaises die een, twee keer per jaar onafwendbaar terug blijken te keren en dus gewoon uitgeziekt moeten worden. Zoveel weet ik op dit moment ook weer des te beter.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Malaise

  1. sjoerd zegt:

    Ik moet het afkloppen…

  2. Margo zegt:

    Ik voelde gisteren ook iets schuren … Maar vandaag moet ik in orde zijn, en ben ik ook, want ik word oma vandaag, straks, over een uur!
    Beterschap!

  3. math zegt:

    Beterschap. Maar het meeste gaat vanzelf weer over.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s