Een standbeeld voor senatoren

Eigenlijk verdienen zij een standbeeld. Niet meer en niet minder. Guusje ter Horst, Marijke Linthorst en Adri Duivestein. Omdat ze nog eens, en beslist niet ten overvloede, hebben laten zien wat de kern van het volksvertegenwoordiger zijn nu precies inhoudt. Namelijk het zonder last en ruggespraak eigen verantwoordelijkheden nemen, oftewel onafhankelijk zijn en dus niet tegen het eigen geweten in het gelid blijven lopen van de fractie. Niks kadaverdiscipline en niet op het pluche van de Kamerzetels plaats nemen met gebonden handen en vooral met de mond gesnoerd omdat wat partijbobo’s in achterkamertjes hebben gesmoesd over akkoorden, handjeklap met politieke tegenstanders hebben gedaan, om zo vooral in het centrum van de macht terecht te komen en zich daar te koesteren in het licht van het eigen gewicht. Want zo werkt toch de Nederlandse politiek die in haar dagelijkse praktijk dan ook niets meer te maken heeft met democratie. Met als logisch gevolg dat geen burger zich nog herkent in regeringsbeleid, in kabinetsplannen die buiten ieders zicht tot stand zijn gekomen, deel als ze uitmaakten van een of ander ongrijpbaar coalitieakkoord.

Dat is de dagelijkse gang van zaken, waarmee leden van de Eerste en Tweede Kamer worden geconfronteerd. Veel hebben zij dus zelf niet te willen. Ze kunnen de facto geen kant op, gebonden als ze immers zijn dan wel worden gehouden aan afspraken die buiten hun zicht in coalitieverband zijn gemaakt. Waardoor die volksvertegenwoordigers monddood worden gemaakt, gedegradeerd tot stemmachines, die keurig in de pas hebben te lopen, omdat ze anders bij volgende verkiezingen een lage plek op de kandidatenlijst zullen krijgen. Zo ongeveer werkt dat systeem met een wurgende trefzekerheid naar Kamerleden die daardoor bijna nooit te betrappen zijn op een echt eigen of spraakmakende mening. Des te prijzenswaardiger zijn die drie PvdA – senatoren die nu eens geen boodschap hadden aan de opzetjes en onderonsjes van Samsom en Rutte noch het benauwd kregen van de pruillip van Edith Schippers, maar hun eigen koers voeren en hun geweten en eigen inzicht volgden. Dankzij hen blijkt de democratie gelukkig nog te leven, hoe verontrustend dat ook is voor het politiek establishment en de gevestigde partijkaders.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een standbeeld voor senatoren

  1. sjoerd zegt:

    Ik kan me hier helemaal in vinden.

  2. Dhyan zegt:

    Ik niet. Prima is het dat er een eerste kamer is waar nog zonder last en ruggespraak wordt gekozen, hetgeen nog veel te weinig gebeurt. Echter naar ik gehoord heb blijken deze bewindslieden uit rancune kunnen hebben gehandeld omdat ze op een niet verkiesbare plaatst zouden zijn gezet en er zijn wel andere belangrijkere beslissingen geweest waar het fijn zou zijn dat er een stel de hakken in het zand zouden zijn gezet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s