The Messiah in Amsterdam

Hoewel het dit jaar al weer de derde keer was dat ik in de Grote Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw kwam, betekent dat niet dat deze tempel, dit hart van de Nederlandse muziek en haar hele geschiedenis, iets van haar magie daardoor kwijt raakt. Elke keer als ik door de gangen van dat gebouw loop, bij de foyer en de garderobe ben of me daarheen wurm door de kluwen van mensen die daar per definitie aanwezig schijnt te moeten zijn, gelukkig wel, word ik bevangen door de betovering van het vooruitzicht om de volgende paar uur op die gewijde plek te mogen zijn. Het is net geen heiligdom omdat de gewone dingen van het leven daar ook hun beslag krijgen, zoals ik gisteren ook weer gewaar werd. Hoe kan het ook anders als tweeduizend mensen op een vroege zondagmiddag daar samenkomen? Dan is de gerede kans aanwezig dat bijvoorbeeld een van die bezoekers het niet redt, onwel wordt en afgevoerd moet worden met een ijlings te hulp geroepen ambulance. Evenmin is het verwonderlijk dat er toch altijd weer mensen tot de orde geroepen moeten worden door een van de talloze suppoosten van datzelfde Concertgebouw die er op toe moeten zien en ervoor dienen te waken dat de sereniteit van die Grote Zaal, dat heiligdom van de vaderlandse muziek, onbevlekt, onbezoedeld en onaangetast blijft.

Zodat het meer dan logisch was dat twee gasten gesommeerd werden om hun glazen droge, witte wijn toch vooral elders te gaan nuttigen en dus hun fauteuils in die zaal te verlaten. Omdat ondanks die serene sfeer die er hangt en ook moet hangen, het gewone leven dus zijn kans blijft zoeken om zich te voltrekken in die omgeving waar de muziek heerst en ook totaal hoort te heersen. In die concertzaal van Nederland, waar ik het dus een voorrecht vind om er te mogen vertoeven en naar het puikje te luisteren dat ons land op muzikaal gebied te bieden heeft. Met gisteren het Nederlandse Bachkoor en – orkest dat onder leiding van haar dirigent Pieter Jan Leusink een gloedvolle uitvoering gaf van Händels meesterwerk The Messiah. Met prachtige koorpartijen en een jubelend tweede deel dat uiteraard geheel paste in deze periode voor de Kerst. Een feest dat ik dus in al zijn uitwassen aan mij voorbij laat gaan, maar de muziek die erbij hoort, toch graag alle kansen geef om ervan te genieten. Want in die zuiverheid vind ik mijzelf wel helemaal terug en ook Kerstmis zoals ik mij herinner dat het eens werd bezongen en door mij ervaren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op The Messiah in Amsterdam

  1. sjoerd zegt:

    Het is inderdaad een mooie tijd om nu daar te vertoeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s