‘Alleen in Berlijn’ op toneel

Ruim vier jaar nadat ik het boek “Alleen in Berlijn” van Hans Fallada had gelezen, genoot ik gisterenavond het voorrecht om de toneelbewerking ervan in de Maastrichtse Bordenhal op het Ceramique – terrein te mogen zien. Het semi – professionele gezelschap Toneelgroep Maastricht had het aangedurfd om de spraakmakende roman, die waarachtig niet bol stond van de dialogen, te bewerken tot een avondvullende voorstelling. En de formule die daarvoor was gebruikt, kan gerust origineel en tegelijk ook aansprekend genoemd worden. Omdat daardoor met name de aandacht van de kijkers voortdurend werd vastgehouden en het tempo waarin gespeeld werd, onverminderd hoog bleef. Er was voor gekozen om aan elke hoofdrolspeler een verteller te koppelen, die steeds als een soort spiegel fungeerde en tegelijk grote delen van de tekst voor zijn en haar rekening nam, hoewel dat vaker ook afwisselend met de acteurs gebeurde die de feitelijke rol speelden. Gevolg was een ontstaan van een mechanisme dat de dynamiek van de hele voorstelling ten goede kwam. Maar die ontstond toch pas voor het publiek nadat dit zich vertrouwd Alleen-in-Berlijn-TGM-006had kunnen maken met de bijzondere spelformule die er werd gehanteerd. Dat moet ook of juist gegolden hebben voor diegenen die het boek en daarmee het verhaal van het echtpaar Quangel kenden.

Dat speelt zich af in Berlijn in de oorlog en laat het kleine verzet zien van die twee echtelieden tegen het nazi-regime, die tot hun eigen ondergang gedoemd waren in een omgeving waarin de ene mens de andere een wolf is, want slechts bezig met en gericht op het eigen overleven, met alle middelen. Met als leidend beginsel dat eerst het eten komt en dan pas de moraal. Welk hevig dilemma het meest indringend verwoord werd in de schitterende monoloog van Commissaris Escherich, nadat hij Otto Quangel tot een bekentenis en dus ook tot de ondertekening van zijn eigen doodvonnis had gedwongen. Het hoogtepunt van een werkelijk fascinerende toneelavond, welke acteur Ger Mendel in de rol van die commissaris voor zijn rekening nam. Hoewel tegelijk ook de zes vertellers genoemd moeten worden, omdat zij met name kleur en kwaliteit hebben gegeven aan deze geweldige voorstelling, die dan ook echt indruk op mij heeft gemaakt. Waardoor ik dan ook niet verwonderd ben dat de toneelrecensent van NRC Handelsblad vier bolletjes toekende om daarmee zijn waardering uit te drukken voor dit “Alleen in Berlijn” dat wel werd gespeeld door een semi-professioneel gezelschap. Wat voor mij eens te meer gewicht in de schaal voor mijn waardering heeft gelegd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s