Mijn lijden met selfies

Het maken van selfies, die fameuze fotografische zelfportretten, is aan mij op geen stukken na besteed. Ondanks dat elk apparaat wel zijn eigen camera heeft, krijg ik het maar niet voor elkaar om een fatsoenlijke foto van mijzelf te maken. Het wijzigen van een profiel op Facebook is bijvoorbeeld zo’n bezoeking, met als gevolg dat in no time er op mijn tijdlijn vijf, zes wijzigingen en wijzigingen op die wijzigingen geplaatst zijn. Omdat ik me met geen enkel resultaat tevreden kan stellen en er ten langen leste maar mee ophoud, omdat je immers niet aan de gang kan blijven. Die onvrede heeft uiteraard een dieper liggende oorzaak die erin bestaat dat ik ondanks mijn leeftijd nog altijd niet blij met mijn gezicht ben en met de trekken daarop. Ondanks de veroudering zijn ze wat mij betreft nog altijd voor verbetering vatbaar. Hoe ouder, hoe gekker en ijdeler, hoor ik menigeen denken. Zo kinderachtig kun je dus wel op leeftijd zijn. Maar blijkbaar is het nog te lastig voor mij om het ermee te doen, terwijl ik er nota bene langzamerhand toch aan gewend mocht zijn als ik mij al zoveel jaar zowel ’s ochtends als ’s avonds in de spiegel kan zien.

Maar door dat voortdurende tegenbeeld van jaren zou ik zo maar een geflatteerde indruk van mijzelf kunnen hebben, welke ontluisterd wordt op het moment dat ik mijzelf fotografeer en vastleg door en voor het oog van de rest van de wereld. Dan wordt het ineens problematisch en wil ik mijzelf graag voordeliger zien dan ik vermoedelijk ben. Met als gevolg dat mijn blikken dan altijd ten hemel of terneer geslagen zijn, en dus het oog van de camera consequent missen. Zodat het resultaat inderdaad geen gezicht is, althans niet dat wat op het mijne moet lijken. Waardoor er opnieuw en nog eens wordt geprobeerd om in elk geval de minst slechte of op een na beste profielfoto te realiseren, die in elk geval ergens op moet lijken, al is het in de verste verte op mij. Zo ongeveer gaat die lijdensweg als ik mijn gezicht fotografisch onder andere op Facebook wil vernieuwen. En waarom dat mondjesmaat gebeurt, heb ik hier, denk ik, afdoende verklaard. Waarbij ik mijn gezicht per slot van rekening maar niet de schuld zal geven. Hoogstens alle snufjes en hun techniek die ik maar niet meester wil worden, want niet met mijn tijd meega. Zodat ik daardoor virtueel altijd jonger oog dan ik in real life ben en mijn status van digibeet mij een flatteuzer verschijning geeft. Typisch een nadeel dat een voordeel kan zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mijn lijden met selfies

  1. Margo zegt:

    Ik zag dat je een nieuwe profielfoto op Facebook hebt. Beetje wazig …. 🙂 Maar waarom wil je persé een portret als profielfoto? Ik doe dat niet. Ik heb geen behoefte mijn kop aan het volk te tonen. Ik heb een bloem.
    Selfies zijn bovendien altijd waardeloos, want je moet veel te dicht met de camera op je gezicht, de lengte van je arm, dat vervormt en toont iedere rimpel, groef en krater. Vraag iemand een foto van je te maken op een afstandje, bij natuurlijk licht, en niet in het felle zonlicht. 😉

  2. sjoerd zegt:

    Ik wil best een goede foto van je maken. En zover woon je niet van mij vandaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s