Pantoffelhelden……

Dagelijks komen ze bij mij voorbij. Onmiskenbaar man en vrouw. De veertig, vijftig jaar die ze al bij elkaar zijn, kunnen met gemak van hen afgelezen worden. Hun tred en hun bewegingsritme, hun algehele motoriek moeten identiek zijn geworden. Zij kijken op eenzelfde wijze de wereld in en om zich heen. Ze zijn zelfs op elkaar gaan lijken en ook nog eens zo dat hun mimiek zich nagenoeg eenparig manifesteert. Ze konden door eenzelfde hand bediend en gestuurd worden. Welk effect nog eens versterkt wordt doordat zij exact dezelfde outfit dragen, die ook gelijk blijft als veranderende weersomstandigheden een daaraan aangepast jack, shirt of regenjas vereisen. Waarna zich de prangende vraag aandient of in deze voortdurende gelijkheid van tenue de hand van de vrouw te herkennen is of dat deze eenvormigheid het resultaat is van gezamenlijk overleg tussen beide echtelieden. Wat dan toch de uitzondering zou zijn die de regel bevestigt dat de meeste mannen met al hun bravoure en macho-gedrag grotendeels aan de hand van hun vrouw mee gaan naar een kledingwinkel om zich daar braaf van de nieuwste modesnufjes te laten voorzien. Want er zal toch niemand zo naïef zijn om te denken dat al die kerels die zo lekker vlot en modieus lopen te wezen, daartoe zijn gekomen dankzij hun modebesef en de kennis van alle laatste trends op kledinggebied? Mooi niet dus.

De hand van een vrouw is daarin steeds weer te herkennen of te vermoeden vanwege het enkele feit dat geen man het experiment zal aangaan, conservatief en wars van veranderingen als hij haast van nature is. Ondanks al zijn flinkheid en die ogenschijnlijk steeds aanwezige grote broek is hij namelijk toch niet zo zeker van zichzelf om en plein public met afwijkende kleding zijn eigen kwetsbaarheid zichtbaar te maken. Anonimiteit en vooral niet opvallen zijn de beste dekmantels om zich stoer en als het mannetje te tonen. Met dan ook de voor de hand liggende konklusie dat al die mannen die zo eigentijds en tiptop gekleed zijn, vanzelf de ware pantoffelhelden zijn als ze zich met hun eeuwige borst vooruit en hun grote mond, maar al te graag en gemakkelijk door hun vrouwen laten kleden. Die aldus met verve bewijzen dat zij de broek aan hebben of aantrekken als hun mannen wat hen betreft aan iets nieuws toe zijn. Met als resultaat dat dezen dan weer meer de afspiegeling zijn van de smaak en de persoonlijkheid van hun partner of echtgenote. Omdat kleren de man maken, met de vrouw als ontwerpster van het beeld waarin hun mannen moeten en meestal ook precies blijken te passen. En vanzelfsprekend en haast logisch daarop volgend die stereotiepe vraag wie dan wel het sterke geslacht genoemd moet worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Pantoffelhelden……

  1. Margo zegt:

    Dat is geen vraag Rob, vrouwen zijn het, mannen doen alsof. 🙂

  2. sjoerd zegt:

    Ik ben thuis de baas, als de vrouw er niet is…

  3. plotr zegt:

    Hoewel mijn vrouw thuis ongetwijfeld de baas is, besllis ik toch echt wel zelf, wat voor kleding ik draag. Ik heb er ook geen enkele moeite mee om mijn kleding zelf te kopen, zonder mijn vrouw erbij. Over het algemeen wordt mijn kleding als “netjes”, of soms zelfs als “leuk” of “apart” betiteld door het andere geslacht (waaronder dus ook mijn vrouw).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s