Sonnetten van Pessoa (5)

Omdat het ene sonnet van Fernando Pessoa nog fraaier en melancholieker is dan het andere, is het maken van een keuze daaruit een even zwaarmoedig makende bezigheid als de stemming en de sfeer die telkens in die veertien achtereenvolgende regels besloten liggen. Maar uiteindelijk steeds de moeite waard zoals ook dit vijde sonnet van deze grote Portugese dichter laat zien:

Hoe lang is gisteren voorbij! ’t Verleden

pessBlijft op een eindeloze afstand staan.

Vervlogen dingen, lang en kort geleden,

Al even onherstelbaar hier vandaan.

Oneindig ver verwijderd is van hier

Wat eenmaal tot een Heden worden moet,

Zoals de golf aanrolt in de rivier,

Niet ons bereikt, maar opgaat in de vloed.

Want dat is Tijd, die tijdloos door blijft lopen

En eender heerst over elks eigen lot,

Die een gebroken zon niet vrij kan kopen

Noch door een nieuwe datum wordt bedot.

Want dat is Tijd, die ’t hart ten grave leidt

Met enkel dat en angst als zekerheid.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s