Het Engelse acteren

Een paar dagen geleden heb ik nogal stevig de staf gebroken over de kwaliteit van een Nederlandse dramaserie, welke de titel ‘Bloedverwanten’ droeg. Mijn oordeel was puur en alleen gebaseerd op mijn waarneming van dat moment en had daarbij hoogstens als referentie de herinnering aan toneelstukken en tv-spelen welke ik tien, twintig jaar terug of misschien nog wel langer geleden met de regelmaat van de klok zag. Met mogelijkerwijs daaraan een ontleend verwachtingspatroon dat de toon van mijn recensie bepaalde. Maar nadat ik gisterenavond een aflevering had gezien in de Engelse misdaadreeks “Midsommer murders”, kon ik eigenlijk alleen maar konkluderen dat ik nog tamelijk mild in mijn oordeel was geweest. Want wat er door de Engelse cast aan acteerprestaties werd neergezet, maakte nog alleen maar duidelijker dat hun Nederlandse collega’s eigenlijk eens eerst moeten proberen om het woord toneelspelen te leren spellen en schrijven om vervolgens erover na te denken wat ermee wordt beoogd. Zo dun, zo mager bleek hun spel per saldo te zijn vergeleken met wat er in die Engelse serie werd neergezet. Wat des te schrijnender is, omdat er gevoeglijk vanuit kan worden gegaan dat “Midsommer murders” uiteraard met een goede bezetting is opgenomen.

Maar het zullen heus niet de eersterangs – of topacteurs zijn geweest die zich voor deze rollen in een doorsneeserie beschikbaar hebben gesteld. Komt bovendien bij dat ik na het bedonderde gevoel dat ik aan het kijken naar dat Nederlands drama had overgehouden, extra kritisch naar deze aflevering van die Britse misdaadserie ging zitten kijken, ook om niet in die bekende vaderlandse valkuil te trappen dat alles dat uit Londen en uit de BBC – en ITV – studios komt, op voorhand gezegend en heilig van kwaliteit is. Dat wilde ik mij dus met de beste wil van de wereld niet laten gebeuren. Wat echter per slot van rekening niet verhinderde dat ik anderhalf uur heb zitten genieten van een weliswaar sterk overtrokken verhaal met een ongeloofwaardige plot. Maar dat werd overduidelijk goedgemaakt en zonk in het niet bij de acteerprestaties, bij de geloofwaardigheid van de spelers, die er op die manier een kijkfeest van maakten en hun Nederlandse kollega’s daarmee in een wel heel armetierig zonnetje zetten, dat ik dus nog teveel, zo blijkt achteraf en vergelijkenderwijs, op hen had laten schijnen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Het Engelse acteren

  1. Margo zegt:

    Ik deel je mening betreffende Britse acteerprestaties. Maar Midsummer Murders is wel weer lachwekkend ongeloofwaardig.

  2. Mack zegt:

    Jij wordt ook hoe ouder hoe grappiger.

  3. sjoerd zegt:

    Midsummer murders is dusdanig ongeloofwaardig dat er veel te veel lijken vallen in dezelfde omgeving voordat er iets is opgelost…

  4. Rob Alberts zegt:

    Het tv kijken heb ik al weer even terug helemaal opgegeven.
    Vriendelijke groet,

  5. hanneke zegt:

    Wat de Engelse acteurs in elk geval stukken beter doen dan de Nederlandse is articuleren.

  6. L zegt:

    De engelsen hadden altijd al een schijnbaar onuitputtelijke bron van goede acteurs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s