Een gelegenheidssupporter

De plaatselijke voetbalclub, de VV Schimmert, timmerde weer eens flink aan de weg, scoorde er lustig op los, bekleedde de koppositie in de Vijfde Klasse b van Zuid II en kreeg runner up, het elftal van het naburig dorp Hulsberg, op bezoek. Een herfstzonnetje scheen uitnodigend en de temperaturen waren uitgesproken mild. Kortom, voorwaarden te over om de gelegenheidssupporter in mij tot leven te brengen, die dus rond half drie op de zondagmiddag na zoveel jaren weer naar het sportcomplex toog dat direkt aan mijn achtertuin grenst. Afgezien van de urgentie van deze bijna – derby benieuwde het mij ook wel om het spelletje te zien, waarvan ik zondagen achtereen, jaar in jaar uit, de omlijsting in de vorm van aanmoedigingen en gejuich alleen heb mogen horen, onttrokken als de speelvelden aan mijn gezicht zijn en waren door bomen, heesters en hagen. Het plaatselijk voetbalveld, het sportcomplex was in de loop der tijd een blinde vlek geworden, welke wat mij betreft dus hoognodig opvulling behoefde. Waartoe het treffen tussen de toppers uit Schimmert en Hulsberg de gerede aanleiding bood. En zo te zien dachten velen met mij er net zo over gezien de honderden toeschouwers die het speelveld omzoomden. Verrassend genoeg.

Zoals ik ook verwonderd was over de staat van het veld dat ik mij nog als een knollentuin herinnerde met slechts enkele plekken groen daarop. Ze bleek grondig gerenoveerd en nu voorzien te zien van kunstgras. Zodat ik tot mijn tevredenheid kon konstateren dat we hier bepaald niet achteraf leven, maar wel opgestoten lijken te worden in de vaart der volken. Voor minder doen we het hier dus niet meer. Maar daar hield die beginnende zelfgenoegzaamheid wel meteen op. Omdat van het voetbal dat werd vertoond, totaal niets te maken was. Hotseknotsbegonia, daar leek het nog het meeste op. Lijn viel er in het spel niet te ondekken noch was er een touw aan vast te knopen. In welke malaise de arbitrage ook hevig deelde met omstreden beslissingen. Met als gevolg dat die anderhalf uur daar aan de Waterkuilseweg doorgebracht langs de lijn sneller dan ik had gedacht verloren tijd bleek te zijn en de gelegenheidssupporter in mij met eenzelfde vaart als deze was geboren, om zeep hielp. Schimmert verloor met 2 – 0 van Hulsberg, zonder dat er van een terechte verliezer of winnaar gesproken kan worden. Zo onder de maat was het allemaal. Met wel als uitendelijk resultaat dat ik weer precies weet wat ik mij moet voorstellen bij al dat gejuich en geschreeuw als dat achter het groen van mijn tuin weer eens hoog opklinkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een gelegenheidssupporter

  1. Rob Alberts zegt:

    Misschien dat de derde helft in de kantine nog enig plezier heeft gegeven?
    Of zijn de oude bekenden ook onherkenbaar veranderd?

    Vriendelijke groet,

  2. sjoerd zegt:

    Op eigen veld verslagen, en nog wel door Hulsberg, dat komt hard aan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s