Gaudi en Barcelona

Om een voor mij, sinds ik Barcelona heb bezocht, onnaspeurlijke reden is de naam van die stad onverbrekelijk verbonden met het werk van de architect Antoni Gaudi. Zijn scheppingen, de vier in het oog springende, zijn zo langzamerhand gaan gelden als de toeristische trekpleisters bij uitstek. Waar ik, zoals al gezegd, mijn vraagtekens bij zet, omdat er in de openbare ruimte van Barcelona waarachtig wel meer fraais, en vaker ook nog veel in het oog springender, is te genieten dan datgene wat Gaudi bedacht en ontworpen heeft. Wat in mijn optiek als grootste verdienste heeft dat het typische uitingen zijn van Catalaans modernisme zonder dat het daarom een prominente plaats in de kunstgeschiedenis verdient. Want die zijn ingenomen door gelijktijdige en belangrijker stromingen als Jugendstil, Art Deco en Dada. Waarmee Gaudi met zijn neo-barok duidelijk verwantschap toonde zonder dat het afbreuk deed aan zijn originaliteit en authenticiteit. Wat het kijken ernaar en het beleven ervan dus bepaald de moeite waard maakt zonder dat de artistieke waarde te zeer overdreven moet worden, behoudens een enkele uitzondering. Waarover zo dadelijk meer. Zijn Park Güell heeft bijvoorbeeld per saldo een hoog Efteling – gehalte en als belangrijkste verdienste dat zich van daaruit schitterende panorama’s op Barcelona voor de ogen van de bezoeker ontrollen.

Zijn twee, voor puissant rijke Barcelonezen, ontworpen woningen, Casa Mila en Casa Bathlo, zijn op zich zeker speciaal te noemen, met name door de vele toegepaste grillige vormen erin, maar of dat een entreeprijs van twintig euro rechtvaardigt, blijft alleszins de vraag, temeer omdat je er na drie kwartier toch weer mooi buiten staat. Resteert natuurlijk zijn magnum opus, de Sagrada Familia, die in al zijn grillige reusachtigheid zo maar een plaats blijkt te hebben gekregen in een willekeurige negentiende-eeuwse woonwijk. Waarin ze met haar omvang, haar dominantie die nog eens bevestigd wordt door alle bouwkranen eromheen, toch danig uit de toon valt en moeilijk een toonbeeld van schoonheid met al haar barok genoemd kan worden. Want als het daar om gaat, moet je echt binnen zijn om verwonderd en bekoord te worden. Om te zien dat over elk steentje, ieder raam en iedere verhouding in dit interieur is nagedacht om het tot de parel te laten worden die het in de huidige afgeronde vorm is. Geen spoor van kritiek daarover. Want het kan slechts de kniesoor zijn die valt over de lift die in de hoek van de kathedraal geluidloos, hoewel hinderlijk in het zicht, zijn weg naar boven zoekt. Dat is dan de prijs van het moderne leven en van het feit dat het gebouw maar niet af wil komen. Of blijft men er gewoon aan de gang om het zo tot een steeds grotere attractie te maken voor de toeristen die natuurlijk met van alles en nog wat om de vingers te winden zijn.

070073075078

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Gaudi en Barcelona

  1. Emigrant zegt:

    Waarom dragen toeristen altijd korte broeken? Barcelonezen doen dat niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s