De weg naar Ingber

In de loop van de jaren ben ik goed bekend geraakt met het netwerk van wegen dat in Zuid – Limburg steden, dorpen, buurtschappen en gehuchten verbindt. Zo langzamerhand ben ik op ieder plekje tussen Stein, Schinveld, Eysden en Rimburg geweest en heb ik over de meeste straten en wegen daartussen gereden. En als ik mij daar dan verplaats, voel ik nog altijd geen spoor van verveling. Ik kijk mijn ogen telkens uit. Omdat op schoonheid nooit de sleet komt, zij het dat er in al die jaren wel een rangorde is ontstaan en ik mijn voorkeuren toch heb gekregen. Er zijn trajecten die bij mij echt hoog noteren en die ik, als het maar enigszins kan, altijd weer opzoek omdat zich zoveel fraais daar voor je ogen ontrolt. Soms hoef ik er niet de moeite voor te doen omdat ik het in mijn schoot geworpen krijg, als ik toch die kant op moet. Dat gelukkige lot treft mij zeker een keer of zes per jaar als ik op donderdagavonden lezingen volg over beeldende kunst die door een echtpaar worden gegeven die ervoor hebben gekozen om in het lieftallige Ingber te wonen. Het aardige van dat dorp is op de allereerste plaats dat het onder de rook van geen enkele plaats ligt, maar zich aan haar eigen warmte in de landelijkheid van het Heuvelland mag koesteren. Maar nog prettiger is de bijkomstigheid voor mij dat ik wel zes keer het voorrecht heb om over een van die mooiste wegen in Zuid-Limburg daarheen te mogen rijden.

Een weg die met stip een plaats heeft verworven op mijn lijst van favorieten, zoals ze buiten elk zicht op een heuvelrug ligt en daar dorpen als Sibbe, IJzeren, Scheulder en Ingber verbindt tot die illustere reeks in een arcadisch deel van Nederland, dat waarschijnlijk buiten deze regio bij niemand bekend is. En misschien moet het wel zo blijven om de daar aanwezige schoonheid onaangetast te laten. Elke keer haal ik mijn hart daaraan op, voel ik dat ik rust en ruimte win, op die weg die hoog boven het Gerendal loopt. Die langs het Scheulderheukske en haar terras voert, zonder dat daar ooit een sterveling is. Gelukkig maar, omdat het stilte betekent die permanent lijkt neergedaald op onder andere Scheulder, dat ooit in de buurt van landelijke faam kwam. In de zestiger jaren toen de gebroeders Harings, Ger, Jan en Huub, hier hun wielerdynastie hadden gevestigd waarmee ze de Limburgse koerswereld regeerden. Die roem is met de tijd verwaaid, waardoor Scheulder weer in haar idylle kon terugkeren om verder schuil te gaan in de stilte en schoonheid die haar omgeeft. Waarvoor je dus ook in Sibbe, IJzeren en Ingber moet zijn en die mij dus hevig charmeert, om niet te zeggen aangrijpt als de ochtend – of avondzon haar filterlicht over dit sprookje spreidt. Je moet het gezien hebben om het te geloven en er zo jubeldend als ik over te kunnen schrijven.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De weg naar Ingber

  1. Dhyan zegt:

    Ik jubel even mee, ik ben dol op de stilte en kan het me zo voor de geest halen.

  2. sjoerd zegt:

    Ik kan me hier best is vinden. Niet te hard rondbazuinen, want dan gaat de pret er voor ons vanaf.

  3. Rob Alberts zegt:

    Ik moet daar toch ook weer eens gaan ronddolen.

    Vrolijke vakantiegroet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s