Zijn dat nou die Hollanders?

Bescheidenheid is nou niet bepaald de grootste nationale deugd van ons Nederlanders. We laten onszelf graag horen en zien, met name als we over de grens komen en in een andere omgeving verkeren. Daar zijn we onze beperkingen en remmingen helemaal kwijt. Ons geluid schalt over de Italiaanse, Franse, Spaanse en Duitse straten en pleinen, waar we wat graag ons aan onszelf te buiten gaan. Ze mogen ons daar best horen. En vertonen doen we ons even graag. Waar een klein land opeens groot in kan zijn als we niet meer onder ons zijn. Was het waarom daarvan tot dusverre een grote vraag voor mij, en vormde het eigenlijk nog meer een bron van ergernis, zoals mijn trouwe lezers wel zullen weten, sinds vandaag weet ik wel beter en is er voor mij heel veel verklaard, door een ontbrekend zelfkritisch vermogen en een evident gemis aan bescheidenheid, zoals zichtbaar wordt in de resultaten van een onderzoek dat door zorgverzekeraar Menzis werd gedaan naar de wijze waarop de Nederlanders naar zichzelf kijken. Met dus onthullende en tegelijk ontluisterende uitkomsten die je als Nederlander over je mede – Nederlanders toch wel stevig aan het denken zetten. Want ga er maar bijvoorbeeld eens aan staan dat 71% van de Nederlanders zichzelf een mooi mens vindt, terwijl 66% ook nog eens niet aarzelt om zich als bijzonder aan te slaan.

Vooral de Noordhollanders en Flevolanders zijn erg met zichzelf ingenomen. Acht van de tien inwoners van die provincies noemen zich zowel mooi als bijzonder, terwijl in Limburg maar 64% zo van zichzelf houdt. Opgemerkt moet worden dat het bij dat ‘mooi’ en ‘bijzonder’ in eerste aanleg om innerlijke eigenschappen gaat, in die zin dat Nederlanders zichzelf als lief, eerlijk en zorgzaam beoordelen. Wat betreft ons uiterlijk zijn we met name te spreken over onze ogen, onze lach en ons goed geproportioneerde lichaam. En als we onszelf dan ook nog collectief karakterizeren als doorzetters, dan begint er boven die Hollandse polder toch een sfeer van zelfgenoegzaamheid te hangen en een stank die veel weg heeft van die bovenmatige eigen roem. Je zou waarachtig denken dat al die Nederlanders hun ogen echt in hun zakken hebben, nooit onder mensen of op straat verkeren of elk waarnemings – en kritisch vermogen missen om tot zulke uitspraken over zichzelf te komen. Of heb ik al die jaren, tijdens welke ik echt in het rond heb gekeken met mijn ogen open, in een heel ander land rondgelopen? Want zijn dat nou heus die Hollanders?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Zijn dat nou die Hollanders?

  1. sjoerd zegt:

    Ik ben gelukkig geen Hollander…

  2. Dhyan zegt:

    Hollander is niet voorbehouden aan bewoners van noord of zuid Holland.

  3. Mack zegt:

    Lief, eerlijk een zorgzaam, dat vind ik nog niet zo verkeerd als je jezelf zo beoordeelt. Ik dacht dat het zou gaan om “creatief, onderscheidend, intelligent, uitdagend, romantisch, temperamentvol en meer van dat soort eigenschappen die uit de klei getrokken polderjongens zich tegenwoordig graag toedichten.

  4. Emigrant zegt:

    Je zou denken: een kort verblijf in het buitenland kan helpen, maar ja, als ze hun ogen in de zakken hebben …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s