Dorpsomroepers

Elk dorp moet er wel een paar exemplaren van hebben. Van die dorpsomroepers. Waardoor je gedoemd bent om er enkele keren per jaar tegenaan te lopen. Mij overkomt het tenminste wel met die regelmaat dat ik er weer eentje van verre zie komen en al kan vermoeden welke vragen er door dat hoofd spoken als ik al zolang niet in dat vizier ben geweest en ik kennelijk genoeg nieuws en feiten met mij meedraag om daar belang in te stellen en naar te informeren. Wat dan altijd met die stand van het hoofd lichtelijk op scheef gebeurt en met zo’n onderzoekende blik, waarschijnlijk om de goede omweg te bepalen om bij het beoogde doel terecht te komen. Ontzeg ze maar eens die gaven om daar te belanden waar ze zo graag willen zijn. Namelijk bij het nieuws of dat ene feit waar je zo lekker bij anderen mee aan kunt kloppen en binnenkomen. Want daar is het hen uiteindelijk wel om te doen, begint in de loop der tijd mijn ervaring en ook mijn voorgevoel te worden, moet ik eigenlijk tot mijn grote spijt bekennen, omdat ik het zo graag anders zou zien. Wat dus betekent dat ik bij zo’n ontmoeting meteen op mijn hoede ben en het materiaal verzamel om de dwaalsporen uit te kunnen zetten. Want je weet het nooit zeker als er langs de neus weg van die vragen worden gesteld die ogenschijnlijk open zijn, maar tegelijk de valkuilen kunnen bevatten waarin je met je goedgelovigheid en open ogen kunt donderen.

Zoveel heb ik inmiddels wel geleerd, waardoor ik weet dat dit onvermijdelijk kan gebeuren als je in de buurt komt van die glimlachende informanten en nieuwsjagers die hun plaats, maar nog meer de weg in het dorp heel goed kennen, die beter beheersen dan mij ooit zal lukken. Dus op mijn qui vive ben ik dan zeker zonder het verder overigens te laten merken. Waardoor ik mij beperk tot algemeenheden en mij onthoud van alle mogelijke kruidige details met betrekking tot mijn gevoels – en familieleven, waarvan ik weet dat ze koren op de molen van deze nieuwsjagers zijn. Die trouwens, het moet gezegd, van beide geslachten en alle leeftijden zijn en die zich dus meestal verraden met die typische stand van hun hoofd, maar nog meer met de blik in hun ogen, die zich lastig beschrijven laat, maar welke ik langzamerhand intuïtief herken. Hoewel bij mij de meeste lampjes echt gaan branden als er zo maar en vanuit het niets aan mij wordt gevraagd hoe het mij nu zo op het moment gaat en hoe mijn dochters het in Amsterdam maken. Waarbij de toon de muziek maakt en vooral mijn keuze bepaalt in welke mate ik op de vlakte wens te blijven. Omdat ik in de loop der tijd mijn lessen heb geleerd met deze dorpsomroepers die zo graag hun neus overal in steken en zo mijn onafhankelijkheid bedreigen, die ik wel altijd heb behouden omdat ik er zo aan hecht. En omdat ik het nu eenmaal niet kan helpen dat ik niet anders ben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dorpsomroepers

  1. sjoerd zegt:

    Ik heb gehoord dat de meeste roddels in een bejaardenhuis plaatsvinden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s