Onze dwaalwegen

Het begrijpen van menselijk gedrag blijft lastig. Verankerd als je bent in je eigen zekerheden en referenties, moet je je daar los van maken om gevoel te krijgen voor beweegredenen van mensen, voor wat hen maakt zoals ze zijn en vooral doen. En dat is helemaal ingewikkeld als je hecht aan eigenheid en onafhankelijkheid en je vooral niet wilt laten leiden door motieven en argumenten die van buiten jezelf komen. Hoewel dat bijna onmogelijk is als je als modern levend mens wilt staan in het midden van de samenleving, waarin communiceren, informeren de wezenlijke brandstoffen zijn om deze naar behoren te doen functioneren. Zo beoordeel ik ook mijn positie, in die zin dat ik, of ik het nou leuk vind of niet, wel voortdurend onderhevig ben aan invloeden van buiten mijzelf, waar ik mij dus niet van kan afsluiten. Met alle gevolgen vandien voor de door mij zo gezochte onafhankelijkheid in oordeelsvorming. Ook over het gedrag van andere mensen. Gewoon om het te begrijpen en te verklaren. Waarom doen mensen zoals ze doen? Wat drijft hen in bepaalde richtingen? Vragen die hun vertrekpunt uiteraard vinden in een niet weten, niet snappen van stromingen en bewegingen die zich in onze maatschappij voordoen. Zoals het eclatante succes van de drie dolle, dwaze dagen van de Bijenkorf, die massa’s mensen verleiden om naar die warenhuizen te gaan. Wat is de verklaring van de groei in evenementen die niet meer te stoppen lijkt?

Met ieder weekend op een x aantal, niet te tellen plaatsen in het land festiviteiten en activiteiten van allerlei soorten en slag, met telkens een niet te vatten toeloop en belangstelling. Wie het snapt, mag het hier van mij zeggen. Zoals ik evenmin er hoogte van krijg waarom mensen maar blijven snakken naar nieuwe, nieuwere, nieuwste gadgets, gebruiksvoorwerpen of vormen van amusement als al het bestaande nog goed functioneert. Waar komt die massale gretigheid naar verandering, dat belust zijn op beweging in de wereld om ons heen uit voort? Ik begrijp het niet en heb er ook niets mee. Dit kan toch niet de manier zijn om levensgeluk te vinden. Waar en waarom gaat het zo mis dat mensen in zulke illusies verdwalen? Of kunnen wij deze dwaalwegen niet meer zien. Omdat we allemaal op die sporen terecht komen, die wel telkens anders ogen. Zoals ze bij mij op CD’s en op boeken lijken en ik dus van hetzelfde laken een pak als ieder ander mens blijk te zijn. Waardoor het uiteraard lastig is om alle gedrag van anderen te begrijpen als je zelf ook niet veel anders doet en bent. Hoewel er hoop daagt nu ik dit spoor aan het verlaten ben, met misschien op enig moment de verkregen winst dat bestaat in het inzicht in de beweegredenen die anderen drijft. Maar nu nog even niet, omdat ik nog moet wennen aan dat ontwennen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Onze dwaalwegen

  1. sjoerd zegt:

    Vroegah, konden we ons zelf vermaken. Nu draait alles om vermaakt te worden…

  2. Dhyan zegt:

    Ik snap dat ook niet. Mooi stukje dat ook mijn vragen vertegenwoordigd. Het mooie er van is dat ik kennelijk niet alleen sta in deze verwondering dat alle heil schijnt te moeten komen uit materie en economische groei het hoogste goed is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s