De Mechelse Heide

Wat ligt er meer voor de hand dan op zo’n laatste nazomerdag waarop de thermometer nog gemakkelijk de 22 graden haalt, nog die ene keer er op uit te trekken, met dit keer eens een andere bestemming dan die meestal bekende plek in Zuid – Limburg, terwijl ze net zo naast de deur ligt en even aantrekkelijk is. Maar om een of andere reden kwam het er nooit van om net de andere kant op te rijden. Met misschien wel als meest plausibele verklaring voor dat alsmaar over het hoofd ervan zien, de psychologische drempel die kennelijk toch wordt opgeworpen door de aanwezigheid van de Maas, en het feit dat altijd weer dat morsige Maasmechelen doorkruist moet worden voordat het daar achterliggende prachtige natuurgebied ‘De Mechelse Heide’ wordt bereikt. Maar vanmiddag is het er toch van gekomen, van die wandeling van een paar uur over de heide daar met haar vennen en bospercelen, dat ingeklemd ligt tussen Genk, Maasmechelen, de oude mijnzetels en de E314, direkt over de grens in Belgisch – Limburg, op nog geen vijftien kilometer van huis en dichterbij dan Vaals en Vijlen. Wie het afgezien van mijn eerdere verklaring snapt waarom ik het zolang in die richting heb laten afweten, mag het mij vertellen. Want na vanmiddag snap ik er dus helemaal niets meer van. Zo trof mij de schoonheid van dat landschap dat zich praktisch steeds voor mijn voeten uitstrekte, in de veel aanwezige diepten die zich uitstrekten tussen de bijna uitgebloeide heidevelden, die nog enigszins paars tot wel vijftig meter hoog naar de blauwe hemel reikten.

Gevat in een immense stilte die als een deken over het hele natuurgebied lag en die die enkele wandelaar die zich soms maar even liet zien, het niet waagde te verbreken. Zelfs het gezoem – en geraas van het wegverkeer liet het hier, o wonder, afweten, terwijl deze zaterdag de luchtvaart ook vrijaf leek te hebben genomen en alle ruimte en gelegenheid bood aan het goudhaantje, de boomklever, de vink om zich meer dan opgetogen in hun element te tonen en de ether met hun blijmoedige klanken te vullen. Dat schouwspel kreeg zijn voltooiing met het rijkelijk en alom dwarrelen van de meest bijzondere vlinders in een decor van paarsbruine, bijna uitgebloeide heide, van her en der verspreid staande berken, die zich altijd in drievoud gevestigd hadden, plus eeuwenoude eiken die alle woelingen zo te zien ongeschonden hadden doorstaan. Met als enige dissonant, want menselijke inbreuk in die natuur, die ene bunker uit de Eerste Wereldoorlog met daar direkt in de buurt wat bomtrechters in het terrein, die na zoveel tijd de gedaante van de omgeving hadden aangenomen, daar als het ware een vanzelfsprekend deel van uitmaakten. Omdat de natuur nu eenmaal alles en iedereen overweldigt. En ons niet in de laatste plaats, merkten wij op deze fraaie zaterdagmiddag in oktober.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De Mechelse Heide

  1. Mack zegt:

    Heb je ook foto’s gemaakt?

    • robschimmert zegt:

      Ja, maar die zijn nagenoeg gelijk aan de foto’s die je van de Mechelse Heide zult vinden als je er via Google naar op zoek gaat. Vandaar dat ik mijn foto’s maar achterwege heb gelaten.

  2. sjoerd zegt:

    Het is inderdaad een mooi stukje natuur daar. Wij waren o.a. in de voerstreek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s