De ‘plaat’ van Muijderman

De stelligheid waarmee nog altijd beweerd wordt dat over smaak niet te twisten valt, lijkt haar langste tijd te hebben gehad. Want waar men door de ondergrens van fijngevoeligheid en respect zakt, is de smakeloosheid namelijk meteen een feit. Zo vaak doet dit verschijnsel zich voor in de media dat ook daar al haast van een wetmatigheid gesproken kan worden. Dagelijks zijn er voorbeelden van te zien en moet de lezer van de krant of de kijker naar tv erop voorbereid zijn dat hij daarmee onverhoeds wordt gekonfronteerd. Want vaak worden intieme momenten en persoonlijke gevoelens schaamteloos en zonder scrupules en plein public vertoond zonder dat er nog rekening mee wordt gehouden wat de lijdende voorwerpen er zelf van zouden kunnen vinden. Het is immers nieuws, waarvan grote delen van de bevolking getuige willen zijn, luidt het argument van de bezorgers van al die brutale beelden. Waar ze deels natuurlijk wel een punt hebben omdat er immers veel mensen zijn die om het even op wat voor een manier dat ene moment van publieke roem willen oogsten. Met dergelijke schaamteloosheden en inbreuken op de persoonlijke intimiteit en privacy als de voorspelbare uitwassen ervan, die overigens geen enkel belang dienen.

Hoogstens dat van die fotograaf of die journalist die weet dat er genoeg media zijn die voor de door hen geleverde beelden wat graag willen schuiven, in de wetenschap dat dat kijkers en lezers trekt. Waarvan dus vandaag als meest sprekend bewijs die domweg botte, hufterige foto van ene Emiel Muijderman, die in Haaksbergen met zijn neus en toestel vooraan stond om een aantal rouwenden op zijn ‘gevoelige’ plaat vast te leggen. Met als gevolg bij mij dat ongemak bij het zien van deze foto die breedweg uitgestald stond op de voorpagina van mijn ochtendkrant, plus de vraag wat ik er nu eigelijk mee moest. Want om nou aan te schuiven bij die vijf, zes mensen met hun immense verdriet was van mij beslist teveel gevraagd, ook omdat ik vermoedde dat die door die fotograaf betrapte rouwenden daar ook niet op zaten te wachten. Nuances waar die Muijderman dus geen boodschap aan heeft, maar slechts bezig is met zijn eigen portemonnee, die hij dus probleemloos vult met het leed, de rouw en het verdriet van anderen. Waardoor deze ergste representant van de nieuwsjagers met recht aanspraak kan maken op het passende predikaat van lijkenpikker. Wat hem waarschijnlijk toch niet raakt, met de huid van een olifant die hij nu eenmaal zal blijken te bezitten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De ‘plaat’ van Muijderman

  1. sjoerd zegt:

    Het lijkt wel of er steeds meer extremen aan het ontstaan zijn.

  2. Dhyan zegt:

    Niet alleen hier het gaat treurig genoeg vrijwel overal en alleen nog maar om het geld, de macht en de roem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s