Terecht, die laatste mem?

Eigenlijk slaat het nergens op, dat voortdurende Limburgse gejammer over aan de laatste mem hangen. Die permanente verongelijktheid, dat nooit ophoudend gedrag van het misdeelde kind dat zich voor de zoveelste maal tekort gedaan voelt door de Haagse politiek. Er komt geen eind aan en lijkt zelfs onderdeel van de Limburgse cultuur te zijn geworden, nadat dat gevoel van miskenning tot leven kon komen toen de mijnen midden zestiger jaren gesloten werden. Onophoudelijk is er sindsdien om aandacht gevraagd, bang om vergeten te worden en in feite in de verwachting van een voorkeursbehandeling, omdat de nood zo aan de man was geraakt. Niks hand aan de ploeg, maar deze ophouden in verband met alsmaar vermeende zieligheid, is het devies geworden en de basishouding die ten grondslag ligt aan alle gequeruleer, waar door de jaren heen dus geen einde aan is gekomen. Want is alle geklaag wel zo gerechtvaardigd? Wordt Limburg dan echt zo door Den Haag in de steek gelaten als uit die hoek dus steevast wordt gesuggereerd? Om nog maar over een plaats in het vergeetboek te zwijgen. Nee dus. Want als er een provincie is geweest die op alle mogelijke wijzen, positief en negatief, de aandacht heeft weten te trekken, dan toch wel de zuidelijkste van ons land. Met Maastricht als de plaats waar de euro per verdrag is uitgevonden. Met nationale stehgeiger Rieu in haar midden en de PVV die vanuit Limburg en de daar heersende frustraties haar landelijke opmars kon begonnen.

Waardoor het knap lastig wordt om zo’n provincie, die voortdurend door dan wel ondanks haarzelf op de kaart komt te staan, over het hoofd te zien. Niks verdomhoekje, waarin het zichzelf zo graag positionneert of zich daar weggezet voelt. Geheel ten onrechte dus. Zeker als die steeds aangeslagen hoge en verongelijkte toon vergeleken wordt met de geluiden die eigenlijk nooit te horen zijn uit die streken die veel meer recht van spreken en klagen hebben als het om vergeten en achtergesteld worden gaat. Of hebben bewoners van de Waddeneilanden meer in de Haagse melk te brokkelen dan hun zuidelijke tegenvoeters? Denkelijk toch in het geheel niet. Zoals de Zeeuws-Vlaming waarschijnlijk de moed al heeft opgegeven en dus helemaal geen valse noot meer laat horen. Want hoewel behoorlijk omvangrijk, is Zeeuws-Vlaanderen toch een grotendeels verwaarloosd en veronachtzaamd gebied. En niet alleen door de politiek. Ook door de rest van de Nederlanders die vinden dat ze er niets te zoeken hebben en dus het bestaan van Hulst, Oostburg, Axel, Sluis en Aardenburg voor kennisgeving aannemen zonder ook een greintje interesse te hebben voor dit Nederlandse stiltegebied, waaruit dus ook nooit een wanklank klinkt. Terwijl dat daar juist meer dan gerechtvaardigd is en we het nu steeds met de Limburgse klachten en hun laatste mem moeten doen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Terecht, die laatste mem?

  1. sjoerd zegt:

    Ik vind het hier prima… Mij hoor je ook niet klagen over ons mooie stukje zuiden. Hooguit dat er teveel wielrenners van boven sittard hier hun rondjes draaien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s