Het Roelof Hartplein

Waar de van Baerlestraat eindigt en de Ceintuurbaan begint of andersom, bevindt zich zo’n plein waar Amsterdam er tientallen van heeft. Er is ruimte, er komen vijf, zes straten op uit, dus komt het verkeer er in alle vormen en gaat het met een ongekende frequentie en rusteloosheid, waardoor die ruimte weliswaar de naam van plein heeft gekregen, maar het in de traditionele zin van het woord niet verdient. Want een trefpunt van mensen kan het nauwelijks genoemd worden, hoogstens de plaats waar verkeersstromen elkaar ontmoeten. Het gaat over het Roelof Hartplein, dat nauwelijks minder anoniem is dan al die andere hoofdstedelijke en op elkaar gelijkende pleinen en slechts enkele sporen van bekendheid in de Amsterdamse geschiedenis heeft getrokken. Zo bevindt zich er een van de meest uitgesproken gebouwen welke volgens de gedachten van de Amsterdamse School zijn opgetrokken. En maakte dichter-schrijver Jan Arends in 1974 daar een eind aan zijn leven door uit het raam van zijn appartement te springen. Café Wildschut is de pleisterplaats voor tout Amsterdam en ieder die daar bij wil horen of zich daar al of niet terecht toe rekent. Met als gevolg een altijd overvol etablissement of terras. Want wie wil niet gezien worden? En dan nog die Griekse taverne ‘I Kriti’ waar ik vijftien jaar geleden bij het beluisteren van bouzouki-muziek ook wat servieswerk naar de andere wereld mocht helpen.

Dus al met al zo’n typisch Amsterdams plein, met zijn kenmerkende verkeersdrukte waarin de chaos niet door trams, bussen, taxi’s en auto’s wordt veroorzaakt, maar haar gezicht krijgt door de vele verschijningsvormen waarin het fietsend volkje zich daar laat zien. Met ongelijke snelheden, verschillende en tegenstrijdige richtingen die het meest in het oog springen, maar waarbij het karakter van alle kriskrasbewegingen vooral bepaald wordt door het gros van de fietsers dat zich niet wenst te storen aan de verkeerslichten die de respektievelijke stromen toch langs elkaar leiden en regelen. Met geen ander gevolg dan onoverzichtelijkheid en telkens weer dat gevaar voor levens dat door betrokkenen kennelijk niet zo ervaren wordt, maar door de buitenstaander die ik daar een half uur was, des te meer. Neem daarbij ook nog mee dat al die tweewielers bijna even zovele verschillende vormen hebben, en het moet helder zijn dat zich voor mij als die toeschouwer van een korte afstand een permanente staat van anarchie ontrolde, waarin alles in dat korte tijdsbestek op zijn pootjes terecht mocht blijven komen. Op dat ene plein, het Roelof Hartplein, dat zijn gelijke op zoveel andere plekken in Amsterdam ook schijnt te hebben. Waardoor ik al met al blij was en nog ben om te kunnen konkluderen dat ik in mijn eigen Schimmert het leven heb.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het Roelof Hartplein

  1. sjoerd zegt:

    Ik denk dat we hier in het zuiden van Limburg geen slecht leven hebben. Ik zit echt niet te wachten op die grote steden. Maastricht is groot genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s