Vervlogen verleden

Waar blijft de tijd, is een vraag die alleen maar uitnodigt om beelden van vroeger en herinneringen daaraan op te halen. Niet dat daar een breedvoerig verhaal over te vertellen is. Hoogstens wat fragmenten en vluchtige waarnemingen die bij elkaar toch ook die sfeer van een vervlogen verleden beschrijven, waaraan met het ouder worden blijkbaar niet meer te ontkomen is. Met jezelf steeds als dat pregnante middelpunt van wat eens was en nooit meer weerom komt. Zo vergaat het mij althans voortdurend bij dat onwillekeurige terugblikken dat bijvoorbeeld begint bij mijn beleefdheid als jongeling die bij het reizen per bus of per trein bereidwillig zijn plaats afstond aan die oudere die niet eens ziek, zwak of misselijk hoefde te zijn, maar in mijn optiek aanspraak kon maken op die zitplaats, gewoon omdat hij een oudere of volwassene was. Dat was je geleerd, dat was er ingestampt, zo was je als het ware gedrild, zonder dat daardoor het idee ontstond dat het een gunst was die je verstrekte. Welnee, het was een dure plicht, die je toen naar eer en geweten vervulde. Hoezeer de tijd veranderen, weet ik maar al te goed, nu ik zelf de jaren des onderscheids heb bereikt en merk dat er nooit aan mij een zitplaats in bus of trein wordt afgestaan.

Waarbij ik mij maar met de gedachte troost dat ik er blijkbaar nog vitaal genoeg uitzie dan dat mijn enkele leeftijd voor een jongere aanleiding zou zijn om ijlings de door hem of haar ingenomen plaats af te staan. Trouwens de harde praktijk van dit moment wijst ook nog eens uit dat ik nog mans genoeg ben om voor mijzelf een zitplaats te bemachtigen, waardoor ik tot nu toe gelukkig niet overgeleverd ben aan de gunsten en de willekeuren van anderen. En ik wil er ook nog niet aan denken dat ik in de situatie en omstandigheid verzeild raakt dat ik moet konstateren dat het leven en de manieren niet meer zo als vroeger zijn, waardoor ik het, ook als ik ziek, zwak of misselijk ben, het maar zelf moet zien uit te zoeken. Want het lijkt er, als ik in een bus of trein om mij heen kijk, verdacht veel op dat het die kant op aan het gaan is, waarbij iedere medereiziger die het in dit opzicht af laat weten, wat mij betreft bij voorbaat geëxcuseerd is omdat er door de overheid zo’n belazerd voorbeeld wordt gegeven als ze ouderen zo nadrukkelijk in de kou laat staan met de boodschap dat er geen geld is en dat ze maar voor zichzelf moeten zorgen, d.w.z. hun eigen hulp en ondersteuning moeten regelen. Waarmee de toon is gezet en dus van anderen in betrekkelijk onschuldige situaties als hiervoor geschetst, al helemaal niets te verwachten is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Vervlogen verleden

  1. sjoerd zegt:

    Ik zou me vroeger geschaamd hebben als ik dat niet gedaan zou hebben.

  2. Laurent zegt:

    Ik ben ook nog wel zo opgegroeid ja.

  3. Hanneke zegt:

    Zeker, en dat deed je in de wetenschap dat ze ooit voor jou op zouden staan. Dat was je tenminste voorgehouden.

  4. Anoniem zegt:

    De overheid geeft op veel terreinen het verkeerde signaal af. Het (waard)eren van de wijsheid ten gevolge van leeftijd is nog bij stammen zoals bosjesmannen en indianen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s