Een eiland in de stroom

Het moet wel erg goed met een kroeg of brasserie gaan als er al helemaal niet meer omgekeken wordt naar de kwaliteit van de bediening, naar de wijze waarop deze zich naar het publiek presenteert. Misschien is de morsigheid ervan wel de parameter bij uitstek om het succes van zo’n gelegenheid te meten, was de gedachte die bij mij opkwam toen ik aan een tafeltje achteraf het optreden van die ene ober, als hij tenminste aanspraak op die naam kon maken, mocht gadeslaan. Want dat werd het wel naarmate ik langer op die plek zat. Werd hij eerst door een oogopslag gevangen en zag ik hem even passeren en keek ik dus in feite in het voorbijgaan, het werd veel meer dan dat toen er van alles aan hem begon op te vallen en ik dat nader ging beschouwen, mij dus bijvoorbeeld gefixeerd wist op zijn khaki-broek waarvan het kruis constant op kniehoogte bij hem hing. Hoewel dat nauwelijks opviel, als je hem tenminste vluchtig bekeek, omdat zijn oversized en slecht gestreken overhemd zo royaal over zijn pantalon viel dat het verre van modieus genoemd kon worden en bovendien de foutieve staat van dat kruis nagenoeg camoufleerde. Met tegelijk de kanttekening dat de zweetplekken ondanks dat hij, ongeschoren als hij was, al niet okselfris oogde, toch ontbraken, waar zijn gedrag, zijn agitatie de aanwezigheid ervan juist zouden doen verwachten.

Want dat hij onder druk stond, gebukt ging onder permanente stress, was voor een kind te zien. Zo opgejaagd liep hij door de zaak alsof hij zich op de voet door de bestellingen van de inderdaad vele klanten gevolgd voelde worden. Maar alleen hij was het die zo met zichzelf op de loop ging en dus ook alsmaar meer ging tekenen, met onder andere zijn linkeroog dat verder en verder uit het gelid raakte, het schudden van zijn hoofd dat zich steeds meer manifesteerde en last but not least zijn stem die zich nog alleen maar boven alles uit leek te kunnen verheffen, zonder dat het volume ervan doel of functie had. Het gebeurde gewoon en hij schreeuwde maar wat, terwijl de bijdrage van dat geluid aan het gerief van zijn klanten volmaakt onduidelijk werd. Waarmee hij een eiland in de stroom werd die hem omringde en die hem zichtbaar het gevoel gaf een maalstroom te zijn welke hem volledig losmaakte van zichzelf en van alles rondom hem waarvoor hij daar ten slotte wel was, maar waarvan de relevantie hem klaarblijkelijk ontging. Zoals ook de reden van zijn aanwezigheid juist door mijn nadere beschouwing voor mij alsmaar onduidelijker werd. Of het moet zijn dat de betreffende brasserie daarmee haar succes wilde etaleren…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een eiland in de stroom

  1. sjoerd zegt:

    Soms loopt het gewoon uit de hand… Maar niet in een goede brasserie, daar houdt de chef de touwtjes in handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s