De Curfsgroeve

Het blijft verbazingwekkend hoe slecht mensen hun eigen omgeving kennen. En het wordt zelfs irritant als ieder jaar weer blijkt welke bokkensprongen er worden gemaakt om tijdens de zomervakanties maar zover mogelijk van huis te raken als het al niet leidt tot het maken van wereldreizen. Omdat de hele aardkloot aan onze voeten ligt en omdat je maar één keertje leeft, zijn dan de verhalen. Jereinste gezwets als je nog niet eens weet hoe je buurman heet of als je de TomTom al nodig hebt om binnen een straal van vijf kilometer rond je woning de weg te vinden. Dat de eerste maar opstaat die elk grassprietje, elk weggetje of ieder vergezicht bij hem of haar in de buurt zegt te kennen. Naar die stervelingen, die bijna exoten zijn, zal het zoeken zijn als naar een speld in een hooiberg, aangezien ze niet bestaan. Zoveel weet ik eens te beter, nu ik eigenlijk wekelijks tijdens wandelingen in mijn Zuid-Limburgs land de meest opzienbarende ontdekkingen doe. Heb ik ooit al eens de loftrompet gestoken op het plateau van Mesch en op het oude station van Houthem – Sint Gerlach, om maar eens een paar voorbeelden te noemen, vanochtend ben ik tijdens de gebruikelijke maandagmorgenwandeling gestoten op een volgend juweeltje dat wat mij betreft haar weerga niet kent.

En te meer bijzonder is omdat het om een landschap gaat dat in eerste instantie door ons ten behoeve van industriële doeleinden volledig vernield is, maar nu, vijf jaar nadat haar exploitatie tot een eind is gekomen, aan de natuur is teruggegeven in een vorm waar ons nageslacht ons vast heel dankbaar voor zal zijn. Ik bedoel de Curfsgroeve, waar tot 2009 mergel werd gewonnen, en welke anno 2014 van een weergaloze schoonheid is geworden. Ze is niet gemakkelijk bereikbaar, in die zin dat er toch enkele kilometers gelopen moeten worden voordat ze in het zicht wil komen. Maar dan krijg je als wandelaar heel wat en kijk je echt je ogen uit, naar en in die diepte die ontstaan is in de hellingbossen van het Geuldal, tussen Geulhem en de natuurgebieden de Dellen en Meerssenerbroek bij Meerssen. En om op dat fraaie punt te komen, kunnen van verschillende kanten mooie wegen door rijk bebost gebied gelopen worden, welke zich uitstrekken over het geaccidenteerd terrein van de Rothemmerheide en de Ambyerheide. Het enige dat verder nodig is, is de zin, de energie en de tijd, zeg maar een uur of drie. Wie dat beschikbaar heeft of zich dat gunt, krijgt er beslist veel voor terug. Afgezien van het inzicht en de erkenning dat het vlakbij huis onverwacht mooi kan zijn, levert het ook een brok optimisme op. Omdat niet alles naar de knoppen blijkt te gaan. Integendeel, laat de Curfsgroeve zien.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Curfsgroeve

  1. sjoerd zegt:

    Het ligt inderdaad een beetje afgelegen. Ik ben er afgelopen jaar een keer geweest, maar toen was het nog dicht. Je kon toen via de Geulhemmermolen naar boven lopen en zo de groeve op afstand bekijken. Ik heb daar geloof ik nog ergens foto’s van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s