De moeder van alle sporten

Atletiek blijft de moeder van alle sporten, niettegenstaande het feit dat er in het voetbal, het wielrennen, de autosport dan wel het basketbal onmetelijk veel meer geld omgaat. Dat zegt uiteindelijk verder niets, omdat een land als sportnatie echt meetelt of als zodanig wordt beschouwd, als het in de atletiek een rol van de betekenis speelt, d.w.z. als haar vertegenwoordigers op de diverse onderdelen om de prijzen mee mogen doen en zich niet hoeven te verschuilen achter de Olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen. Welk motto uiteraard een doekje voor het bloeden is, een dekmantel voor sportieve armoede, voor de status van het stiefkind dat maar geen kans ziet om die moeder aller sporten serieus te nemen. Een makke waaraan Nederland sinds Fanny Blankers – Koen ophield met triomfen te verzamelen, doorlopend heeft geleden. Nadat zij haar atletiekloopbaan in de vijftiger jaren had beeindigd, is het nooit meer wat geworden met de rol van Nederland op internationaal niveau in die tak van sport. Bijna zestig jaar aan een stuk is het armoe troef gebleven, met zo nu en dan een incidenteel succesje, zoals een kampioenschap van Gerda Kraan of een gouden medaille van Ellen van Langen. Voor het overige bleef het huilen met de pet op, te meer omdat er nooit een perspectief op een structurele verbetering van de Nederlandse positie in de atletiekwereld wilde ontstaan. Zonder dat duidelijk werd waarom.

Met als gevolg en ook door de groeiende belangstelling voor andere sporten als het voetbal, het wielrennen, hockey en volleybal door de voortdurende successen van vaderlandse vertegenwoordigers daarin, dat de interesse voor de atletiek alsmaar meer naar de achtergrond werd gedrongen, naar een marge waar nauwelijks bronnen voor subsidies, ander beleid of overheidssteun te vinden waren. Het stiefkind was tot leven gekomen, of misschien was de atletiek in Nederland wel de stiefmoeder van alle sporten geworden, waaraan geen minuut televisiezendtijd meer werd besteed. Omdat het van tevoren al vaststond dat het toch niets was of werd. Dus werden de kijkers daar niet op getracteerd. Dat was de bodem waarop de vaderlandse atletiek jaren, tientallen jaren heeft verkeerd om uiteindelijk de weg weer omhoog te vinden. Hoe en waarom en wanneer dat gebeurde, is in nevelen gehuld. Een antwoord is niet eens zo belangrijk. Van betekenis is het dat het gebeurde. Met als markant ijkpunt het Europees Kampioenschap in Zürich, waar verschillende atleten eerste plaatsen behaalden, met als meest prominente van hen uiteraard sprintkoningin Dafne Schippers. Waardoor zij er gezamenlijk voor zorgden dat de atletiek in Nederland haar stiefmoederlijke status is kwijtgeraakt en ons land internationaal gezien op vele fronten in die sport weer volledig meetelt en ook aanzien als sportnatie heeft herwonnen, meer dan een derde plaats op een WK Voetbal ooit doet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De moeder van alle sporten

  1. sjoerd zegt:

    Het zegt me nog steeds niets…

  2. Mack zegt:

    En die Martina, vond je dat geen Nederlands succes, of zijn het dan toch die Antillen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s