Kleine man met rode hoed

Of hij nou wel of geen geblokte sokken droeg, bleef onduidelijk ondanks dat zijn pantalon natuurlijk die paar centimeter te kort was die aan types als hij lijken te moeten kleven. Het geheim van die sokken gaf hij niet prijs omdat hij te bedrijvig was, te naarstig op zoek naar alles dat hem interesseerde om eens omstandig met de knieen over elkaar te gaan zitten voor een kopje koffie. Bovendien sprong hij al in zoveel opzichten in het oog dat er nauwelijks gelegenheid was voor enige aandacht voor dat onbeduidend detail van zijn garderobe. Die immers al genoeg opviel tussen alle modieuze kledij van de dagjesmensen die hoewel wanhopig daarnaar op zoek, juist daardoor de authenticiteit misten die hij nou net onbedoeld en bijna argeloos zo spectaculair etaleerde. Want zichtbaar onbekend met de waan van de dag, met wat er op dat eigenste moment toe doet, viel hij vanzelfsprekend meteen op met zijn tijdloze rode hoedje dat door geen ontwerper verzonnen kon zijn of cultureel dan wel folkloristisch bepaald was. Weer of geen weer, hij zet het wel altijd op als hij op stap gaat, dus op chic wil zijn, en omdat het zo uitnemend kleurt bij zijn onafscheidelijke tas die haast even rood is als dat hoedje en er daardoor juist niet meer bij past, ermee begint te vloeken.

Een verschil dat hem ontgaat en hem ook niet interesseert, dus hem dat type maakt dat zijn eigen weg bewandelt, omdat hij het altijd zo gewend was en ook niet van plan is om het anders te doen in het leven dat hij voor zichzelf leidt. Vandaar ook zijn schoeisel dat van jaren her – misschien wel uit de zeventiger jaren – dateert, maar dat hij maar niet gesleten krijgt omdat hij het alleen maar in juni, juli en augustus draagt. Dus waarom dan andere sandalen kopen als deze het nog zo tevredenstellend doen, luidt zijn ogenschijnlijk logische redenering, waarmee hij zichzelf wel buiten die op zoek naar zichzelf zijnde orde van alsmaar kopende klanten plaatst. Omdat zij de norm zijn geworden, hun gedrag normaal heet te zijn en hij de gulden middenweg met het vorderen der jaren heeft verlaten, dus zijn eigen gang is gegaan en zich nu zo presenteert en des te gelukkiger blijkt met zichzelf en vooral met zijn auto uit 1987 zonder stuurbekrachtiging. Want die doet het ook nog altijd en brengt hem naar elke plek en steeds weer veilig terug uit de grote wereld thuis in het Luxemburgse Echternach, die kleine man met de rode hoed waarvan nooit duidelijk wordt of hij nou wel of geen geblokte sokken draagt, maar die niettemin of juist daardoor zo aandoenlijk blijft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kleine man met rode hoed

  1. sjoerd zegt:

    Die mensen worden steenrijk in deze tijd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s