Een ervaren treinreiziger?

Een dagje met de trein reizen, met name in het weekeind, leidt vaak tot dat populaire nationale tijdverdrijf, dat het schelden op de NS de laatste jaren is geworden. Geen gemakkelijker pispaal dan het spoorbedrijf. Wie heeft zich er niet aan overgegeven en er vaker lol aan beleefd? Ik in ieder geval wel, terwijl, zo ben ik mij gisteren weer bewust geworden, het boetekleed mij op gezette tijden ook past. Want als er met die ene vinger gewezen wordt, zijn er nog altijd drie op jezelf gericht, die je maar al te bewust moeten doen zijn van je eigen klunzigheid en onwetendheid en vooral je onwil om niet met nieuwe informatievormen mee te gaan die ook door de NS worden gehanteerd. Als je maar stug op die oude, gele koersborden blijft kijken, loop je de gerede kans om een keer stevig het spoor bijster te raken, merkte ik gisteren toen ik met mijn vermeende alwetendheid met betrekking tot de dienstregeling op pad naar Den Haag toog, in feite als een blind paard plaats nam in de trein in Sittard, in de veronderstelling dat ik op de aangegeven tijd en spoor op Den Haag Centraal zou arriveren. Waardoor ik mij met mijn argeloosheid wel in Dordrecht moest verbazen toen ik daar de perrons vol zag lopen. Stom verwonderd dat dat daar gebeurde omdat indachtig het gezegde dat hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt, er daar door mij nog nooit een levend wezen op het plaatselijk station was bespeurd. Wat mij de opmerking tegen mijn reisgenote ontlokte dat er zeker een groot evenement in Alblasserdam of Sliedrecht plaats vond dat al die mensen dwong om over te stappen op het boemeltje dat vandaar vertrok richting Leerdam en Geldermalsen.

Ik had die stoere opmerking in die lege coupé nog niet geplaatst of mijn oog viel op een display en mijn adem stokte bij het zien van de tekst dat deze trein haar eindpunt had bereikt en binnen een minuut terug zou keren in de richting van Breda. Waarna wij ons boeltje in allerijl oppakten en als de wiedeweerga die trein verlieten, met mij als die zogenoemde doorgewinterde reiziger die een kopje kleiner is gemaakt om tot zijn eigen proporties terug te keren. Hoewel kennelijk nog niet nederig genoeg, werd ik mij ’s avonds gewaar bij terugkeer in Sittard en op weg naar de automaten om daar parkeergeld te betalen, wat ter plekke voor velen telkens weer een temptatie blijkt. Voor mij gelukkig dus niet. Wat niet wil zeggen dat het daar voor mij op rolletjes liep, toen ik toch wat moeite had om de toegangsdeur tot die plek te openen. Een ondefinieerbaar apparaat daar zette mij op het verkeerde been en verleidde mij tot onduidelijke handelingen, bedoeld om die tussendeur te openen. Wat maar niet wilde lukken totdat een jongen langskwam die mij erop attendeerde dat ik niet zo moeilijk moest doen, maar uitsluitend aan de hendel hoefde te trekken om de deur te openen op een wijze zoals wij dat overal en altijd plegen te doen. Ik werd nog net niet rood op mijn wangen, maar wel enkele centimeters kleiner en op mijn plaats gezet, voor de tweede keer die dag, als de jongen van het dorp die op zijn qui vive moet zijn als hij de grote wereld betreedt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s