De stilte van Hoes

De stad Maastricht en haar inwoners zijn op gezette tijden altijd weer goed voor van die speciale verhalen waarvan haar geschiedenis doortrokken is en welke op een of andere manier te maken hebben met of voortvloeien uit het weerbarstige en ook zelfingenomen karakter van haar bevolking. Onmin met en kritiek op haar bestuur hoort daar als vanzelfsprekend bij. Welnu, al die elementen komen samen in een verslag dat in Dagblad de Limburger te lezen was over de stille tocht die uiteraard ook in Maastricht werd gehouden ter nagedachtenis van twee slachtoffers van de rampvlucht met de MH 17, welke in die stad woonachtig waren. Rijkelijk laat, want twee weken na dato, dat zo’n herdenking plaats vindt, zal links en rechts zonder twijfel gedacht worden. Maar dus niet in Maastricht, waar zo’n initiatief pas genomen wordt als het onontkoombaar is, als blijkt dat er niet ontbroken mag worden in de reeks van steden die zich al met zo’n tocht op de kaart hebben gezet. Vandaar dat zoiets dan nog in allerijl geschiedt en dan toch nog achthonderd deelnemers weet te trekken, die ondanks alle betrachte stilte indachtig hun eigen locale aard ook deze keer weer iets te vreigelen hadden.

Met ditmaal als kop van Jut hun burgemeester Onno Hoes, die schitterde door afwezigheid in verband met zijn vakantie. Wat vele deelnemers de verzuchting aan het adres van een aanwezige wethouder alsook tegenover de woordvoerder van het gemeentebestuur ontlokte dat hij voor deze gelegenheid best van zijn vakantie-adres even over had kunnen komen, omdat deze gebeurtenis daarvoor dwingend en belangrijk genoeg was. Waarop de spreekbuis van Hoes gevat en tegelijk ook heel professioneel repliceerde dat de burgemeester toegezegd had dat hij tijdens het verloop van de stille tocht ook op zijn vakantiebestemming het zwijgen in acht zou nemen en de stilte in Maastricht daarmee wilde respecteren. Waarmee al die Maastrichtenaren, die zich met hun kritiek weer die typische Sjengen toonden, het konden doen en het bos in werden gestuurd zonder de zekerheid of dat nu wel of niet met een knipoog gebeurde, maar met de wetenschap dat ze met dezelfde munt waren betaald waren als waarmee ze Hoes op zijn nummer hadden willen zetten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De stilte van Hoes

  1. Margo zegt:

    Ik heb niets met stille tochten. En in dit geval nog meer dan anders. We vinden het allemaal afschuwelijk wat er gebeurd is, we zijn er op tegen, we hebben er vraagtekens bij, en wie het persoonlijk treft is verdrietig en boos. Wat voegt zo’n stille tocht toe?

  2. sjoerd zegt:

    Wat dien je met zo’n stille tocht, vraag ik me af.

  3. Hanneke zegt:

    Alleen al het idee dat je als burgemeester terug moet komen van vakantie vanwege zo’n stille tocht. Het is erg genoeg dat je je er niet aan lijkt te kunnen onttrekken als je thuis bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s