De macht der gewoonte

Op een of andere manier wil het mij maar niet lukken om aan de macht der gewoonte te ontkomen. Niet dat mijn leven er door wordt beheerst. Maar op gezette tijden betrap ik mij wel weer op zo´n niet te beredeneren handeling of aktie die nergens toe bijdraagt, maar die wel wordt verricht of plaats vindt zonder dat er een gedachte of bedoeling aan ten grondslag gelegen kan hebben en waar je je vaker nog niet eens bewust van blijkt te zijn. Zo’n niveau van impuls of reflex die bijna ongezien passeert en waarvan je je een enkele keer achteraf afvraagt wat je er nu eigenlijk precies mee moet. Het zal mij heus niet alleen overkomen, durf ik met stelligheid te beweren en ook nog aan te tonen aan de hand van wat voorbeelden die links en rechts bij mijn lezers zonder twijfel tekenen van herkenning zullen oproepen. Of ben ik de enige die bij het horen van een alarmsignaal opkijkt om te zien wat voor een auto er passeert, terwijl uit de klanken met gemak op te maken valt dat het een ambulance, brandweer – of politieauto is? Of is het de bedoeling te zien in welke richting die claxonnerende wagen gaat, hoewel dat verder niets zegt over de plek en de aard van het onheil? Dus waarom dan toch gekeken als van tevoren duidelijk is dat het enkele zien toch verder niets nieuws oplevert?

Even raadselachtig is die gewoonte van mij om als ik op de autoweg rijd, steeds weer naar links te kijken, naar iedere auto die mij passeert en meer in het bijzonder naar de bestuurder die erin zit. Wat nergens op slaat, omdat het nul komma nul informatie oplevert, maar toch voortdurend weer wordt gedaan. En nog zo’n fraaie, die bijna zelfs een tic genoemd kan worden, is die zich alsmaar herhalende aanvechting om auto’s die zich voor mij bevinden, op de autoweg, in te halen, waar in feite geen noodzaak toe aanwezig is en wat ook tot niets leidt of het moet dat voor even verkregen vrije uitzicht zijn. Maar dat blijkt telkens een kortstondige illusie. Resteert nog één malle gewoonte die tijden terug om voor mij onnaspeurlijke redenen in mijn gedragsrepertoire is geslopen. Dat is de omstandigheid dat ik als ik mijn wekelijkse boodschappen heb gedaan, altijd een andere weg naar huis rijd dan dat ik voorafgaand heb gereden en dat dan altijd de kortste weg was. Zodat het er haast op lijkt dat ik mijn wagen volgeladen aan een ander deel van het dorp wil tonen. Waarmee het topje van de ijsberg compleet is. Want er is uiteraard veel meer dat mij ongewild drijft en stuurt zonder dat ik dat op afroep kan reproduceren en wat daardoor eens te meer bewijst dat ik mij geen gewoontedier hoef te noemen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De macht der gewoonte

  1. sjoerd zegt:

    iedereen heeft wel zo zijn gewoonten op de weg.Ik rij veelal een km of 10 harder dan is toegestaan… En dat gaat al heel lang goed… Klop, klop ik heb gelukkig een massieve houten tafel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s