Een dagje Kröller Müller

Het kan dus nog allemaal en het hoeft ook nog eens niets te kosten behalve dan dat er 170 kilometer heen en ook nog eens terug gereden moet worden. Maar een kniesoor die dat wat kan schelen, als het aan het eind van de dag zoveel opgeleverd heeft en de balans van een dagje Kröller Müller zo nadrukkelijk in de plus, plus en nog eens plus blijkt te staan. En 020 daar is geen zonnestraal voor nodig geweest. Alleen maar schoonheid en stilte die in dat museum nog in overvloed kan worden ondergaan. Ondanks dat het een dag midden in de zomervakantie was en er over een gebrek aan toeloop van bezoekers bepaald niet te klagen viel. Waarmee meteen al een eerste lichtpunt kan worden gememoreerd, zo’n meevaller die het in zich heeft om echt blij te kunnen maken. Want er zijn zowaar nog plaatsen met grote groepen van mensen die daar bijeen komen, waar de stilte, de rust nog schijnt te kunnen en mogen heersen. Kom nog maar eens om een restaurant waar jong en oud samenkomen om de lunch te nuttigen zonder dat dat met lawaai en leven gepaard gaat. Die oase van rust, dat eenentwintigste eeuwse paradijs bevindt zich in Kröller Müller en doet zo weldadig aan dat het de museumbezoeker bijna moeite kost om zich naar de plek te verplaatsen die het doel van zijn aanwezigheid daar is en waar diezelfde sereniteit eveneens blijkt te heersen. Wat in feite logisch en vanzelfsprekend is omdat de collectie beeldende kunst van dit museum iedere belangstellende en liefhebber de adem beneemt.

Waardoor er niets anders op zit dan in stilte en diepe bewondering naar al het werk, naar die opeenvolging van schoonheid in schilderkunst te kijken. Met uiteraard het werk van Vincent van Gogh dat een prominente plaats inneemt en daardoor veel aandacht opeist zonder dat daardoor andere van die grote negentiende en twintigste eeuwse schilders aan 025het oog worden onttrokken. Integendeel. De zeggingskracht en uitstraling van het werk van de pointillisten Seurat en Signac, van Picasso, Gris, Ensor, Mondriaan, Braque, Sluyters, Toorop, om maar enkele voorbeelden te noemen, is zo immens groot dat daardoor een bezoek aan de fameuze beeldentuin wel in de verdrukking moet komen en hoogstens maar even kan duren en dus tot een oppervlakkig kontakt met het werk van die grootheden als Lipchitz, Volten, Fabre en Christo leidt. Zo is het mij althans gisteren wel vergaan. Met als gevolg dat mijn bezoek aan dat schitterende museum dat ook nog eens in een fraaie omgeving gelegen is, dus moest eindigen met een licht onbevredigd gevoel, hoewel dat niet opwoog tegen de verrukking over al het moois dat ik gezien heb en tegen het vooruitzicht en de belofte van een volgend bezoek, als de beeldentuin alle tijd en aandacht krijgt die ze beslist verdient. Want daar terugkeren doe ik zeker. En dus niet alleen daarom, maar ook vanwege de zekerheid dat onze beschaving zich daar laat zien op een manier die de allure van tijdloosheid heeft en een waarde toont die bepaald niet weerloos blijkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een dagje Kröller Müller

  1. sjoerd zegt:

    Het zal toch ergens van betaald moeten worden….

  2. Hanneke zegt:

    Wij zijn daar meermalen geweest. Je moet toch wel eerst toegang voor het park betalen, en als je geen museumkaart hebt toegang voor het museum. Daar komt dan nog parkeergeld bij. Dat lijkt me toch meer dan niets. De museumkaart is er trouwens nog niet eens zo lang geldig.
    Parkeren buiten het park kan (ook niet gratis), maar dan moet je wel hopen op de beschikbaarheid van een witte fiets, je eigen fiets meebrengen of tenminste een paar km wandelen voor je bij het museum bent.

  3. Hanneke zegt:

    Nou Rob, vertel eens, hoe gaat dat ‘niets te kosten’ in zijn werk? We wonen redelijk dicht in de buurt, dus het klinkt interessant.
    Ik keek het nog even na. Wij zijn mét museumkaart €8,70 p.p. kwijt, plus €6,20 voor een auto. Zonder museumkaart is het €17,40 p.p.

    • robschimmert zegt:

      Klopt inderdaad dat je entree voor het park kwijt bent. Maar daar maak ik voor die enkele keer per jaar geen punt van. Bovendien ga ik er vanuit dat door en met dat geld Het Park de Hoge Veluwe in stand wordt gehouden. Met de museumjaarkaart loop ik zonder extra te betalen het museum en de beeldentuin in. En me dunkt dat je daar toch wel even waar voor je geld krijgt. Ik kom er tenminste elke keer weer heel blij vandaan.

  4. Hanneke zegt:

    Ik wilde het wel even op een rijtje hebben, voor je iemand zand in de ogen strooit met dat het niets zou kosten. Het kost dus voor twee personen mét museumkaart en een auto €23,60, zonder museumkaart €41.
    Je kunt ook beschermer van het park worden, dan mag je er gratis in.

    • robschimmert zegt:

      Even ter vergelijking en om de bedragen in een perspectief te plaatsen: voor een Eredivisiewedstrijd betalen twee personen al snel vijftig euro samen. Ga een avondje naar de schouwburg en gegarandeerd dat je meer dan die 23,60 euro en zelfs meer dan die 41,00 euro kwijt bent. Zo wilde ik dat op een rijtje zetten helemaal compleet maken. In dat licht bezien houd ik mijn stelling overeind dat je voor een bezoek aan de Hoge Veluwe en Museum Kroller Muller weliswaar een bedrag betaalt, maar dat je daar naar verhouding en vergeleken met andere evenementen meer dan genoeg voor terug krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s