Eeuwige tweeden

Als het idee mocht bestaan dat Nederland alleen in het voetbal net niet goed genoeg is om wereldkampioen te worden, maar wel capaciteiten voldoende bezit om op een leuke manier de tweede viool te spelen en die noodzakelijke bijrol te vervullen die een finale tot een echte finale en wedstrijd maakt, dan is dat een levensgroot misverstand. Want in een andere, populaire zomersport gooien wij ook hoge ogen om de rangen achter de winnaars te vullen. Tweede, derde en vierde plekken in de Tour de France. Het houdt er niet mee op voor de Nederlandse wielrenners, die aldus in het kielzog en de voetsporen van die eeuwige tweede, Poulidor, blijven treden. Slechts twee keer leverde ons land een winnaar van de Ronde van Frankrijk, maar wel in de vorm van zo´n gesublimeerde wieltjesplakker, zoals Jan Janssen en Joop Zoetemelk toch waren en die dus konden zegevieren bij gebrek aan een aanwezige vedette of campionissimo. In welke triomfen tegelijk de bron van het geloof, van de overtuiging gelegen moet zijn dat wij ook die grote talenten en kampioenen in ons midden hebben. Waaraan jaar in, jaar uit uitdrukking wordt gegeven, welke ook nog met een hardnekkigheid blijft doorgaan die bijna grenst aan eigenwijsheid en gebrek aan inzicht, omdat de wens alsmaar de vader van de gedachte blijft. Met als gevolg dat we het TdFene na het andere talent het net niet hebben zien halen of zagen stuiten op die eeuwige tweede plek.

Zoals daar bijvoorbeeld waren Erik Breukink, Gert – Jan Theunisse, Steven Rooks, Michael Boogerd die weliswaar nog hun palmares haalden, maar ook niet die belofte wisten in te lossen die hen wel was toegedicht. Een lot dat evenzo talenten als Thomas Dekker en Kai Reus wachtte, met dien verstande dat dat in hun geval, al of niet door eigen toedoen, in de knop werd gebroken. Waarna het koor waaruit al die loftuitingen zo voorbarig klonken, verstomde en stil viel in afwachting van nieuwe Nederlandse wielerhoop, die zich ook prompt aandiende in de persoon van Robert Gesink, Bauke Mollema, Steven Kruijswijk, Tom Dumoulin en Wilco Kelderman. Welke door de geschiedenis zo gewaarschuwd zouden moeten zijn, dat ze zeker voor twee gingen tellen. Wat hoogst twijfelachtig lijkt, nu ze stuk voor stuk omhoog geschreven en geschreeuwd worden en evenzo dieper lijken te gaan vallen. Het ziet ernaar uit dat het lopend wielerseizoen en nog meer de Tour de France zoals die zich momenteel afwikkelt, uitmondt in een geschiedenis die een herhaling is van voorgaande jaren en dus precies past in de Nederlandse wielerhistorie, met alleen plaats voor zilver, dat toevalligerwijs symbool staat voor het spreken, dat wij wel als de beste kunnen als we maar niets hoeven waar te maken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Eeuwige tweeden

  1. sjoerd zegt:

    Ik vind het een heerlijke sport om naar te kijken, mij maakt het niets uit of er een Nederlander wint. Ik heb genoten van Nibaldi die Rodriguez helemaal aan gort reed. Chauvinisme staat niet in mijn woordenboek.

  2. Mack zegt:

    Het probleem is helemaal niet dat het voetbal net niet goed genoeg is, het behoort tot het beste van de wereld. Het zit volgens mij in naïviteit of het te eerlijk zijn. We zijn niet hard en of geslepen genoeg en laten alles van het geluk afhangen. In 2010 werd er gezegd dat Nederland zo hard speelde, maar zulke onzin heb ik nog nooit gehoord. In de finale speelden ze wat strakker op de bal en als Nigel die mispeer niet had gemaakt, had je er ook niemand over gehoord. Er wordt over gesproken alsof hij zijn tegenstander met een karatetrap velde maar er was helemaal niks aan de hand met Alonso omdat de Jong duidelijk probeerde de bal te onderscheppen en zijn tegenstander daarbij raakte. Als je met zo’n snelheid je tegenstander bewust in zijn ribben trapt denk ik dat die voorlopig geen adem meer krijgt.

    Duitsland, Italie en de Zuid Amerikanen zijn meesterprovocateurs en gaan over lijken. Daarom bereiken die wat vaker het allerhoogste in de sport. Zo kijk ik er tegenaan. Nederland wordt overigens wel beter in dat soort dingen, vroeger noemden ze dat professioneler. Het is natuurlijk minder sportief, maar ja, voor de overwinning is veel geoorloofd.

    Maar eerlijk duurt het langst werd ons altijd geleerd, alleen verliezen zoveel mensen voortijdig hun geduld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s