Het lijden van een Oranje-fan

Het moet zoiets als opspelende adrenaline zijn geweest die mij vannacht nog lang uit de slaap heeft gehouden. Het late uur waarop de kwartfinale van het WK Voetbal tussen Nederland en Costa Rica zijn ontknoping kreeg en nog meer de zinderende spanning waarmee dat gepaard ging, blijkt mij toch danig parten te hebben gespeeld. Eigenlijk onverwacht. Omdat ik langzamerhand voor mijzelf het idee had ontwikkeld dat dit hele wereldkampioenschap zich een beetje buiten mijn gezichtsveld voltrok en dat mijn interesse ervoor op een gemiddeld niveau, zoals dat bij mij altijd aanwezig is voor het vaderlandse eredivisievoetbal, was blijven steken. Alle heisa in de media plus het enthousiasme dat in toenemende mate en op allerlei wijzen tot uiting begon te komen, ging, zo dacht ik tot nu toe, aan mij voorbij, niettegenstaande de goede en verrassende prestaties van het Nederlands elftal. Bij mij ontstond zelfs een lichte behoefte om mij er juist tegen af te zetten vanwege met name dat oeverloze gezwets om al dat voetbal heen, met als meest prominente representant ervan die eeuwige en irritante Jack van Gelder, die zogenaamde allemansvriend die nog het meest tevreden met zichzelf lijkt te zijn. Dat door hem gebezigde toontje en die daardoor aangeblazen sfeer begon mij merkbaar op de zenuwen te werken.

Waardoor ik het op een gegeven moment met het WK Voetbal gehad dacht te te hebben. Tot gisterenavond. Want helemaal de andere kant opkijken was er eenvoudigweg ook niet bij. Dus schoof ik ook braaf aan bij de wedstrijd Nederland – Costa Rica om er na dik twee uur volledig door in de ban te raken en mij gegrepen te voelen door de spanning, die uiteraard extra gevoed werd door de vereenzelviging met Oranje. Want het zou toch niet gaan gebeuren dat wij het onderspit zouden gaan delven tegen dat nietige Midden-Amerikaanse land, waarvan de vertegenwoordigers niet verder kwamen dan voor hun eigen pot te hangen en laf te loeren op die ene kans om uit te breken en daarmee Nederland uit het toernooi te kegelen. Zo chauvinistisch was ik ook weer wel dat elke gemiste kans, ieder schot tegen lat of paal mijn lijden dat gaande de wedstrijd was ontstaan, alleen maar vergrootte. Des te blijer was ik met die nieuwe vaderlandse held, Tim Krul, die met zijn ferme optreden daar een eind aan maakte. Hoewel ik dus nog heel lang wakker heb gelegen om stoom af te blazen en de adrenaline weer tot de normale proporties terug te brengen. Omdat ik ook maar een mens van vlees en bloed ben die dus wel degelijk een Oranje-fan blijkt te kunnen zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Het lijden van een Oranje-fan

  1. Ximaar zegt:

    Wat CRC deed was niet fraai, maar wel erg effectief. Ze hielden het op deze manier langer tegen NLD vol dan eerdere ploegen. Het ergste vond ik echter Frank Snoeks. Dat is toch wel de manier om een wedstrijd om zeep te helpen. Dat er zoveel mensen zijn blijven kijken mag dan ook zeer opvallend genoemd worden. Of een deel had gewoon het geluid uit en/of luisterde naar de radio.

  2. Mack zegt:

    Geweldig wat er allemaal gebeurt. Robben, is ie inmiddels van Basten voorbij?

  3. Dhyan zegt:

    Ik ben helemaal geen voetbalfanaat en kan maar slecht tegen het Nederlands commentaar en daarom maar België opgezet. Ik heb wel een hoge pet op van het voetbal van de Rode Duivels , maar kon ook maar slecht tegen het Belgische commentaar dat Nederland de scheidsrechter mee had die verzuimde een strafschop aan Nederland te geven. De Duitse commentator zei dat de scheidsrechter het goed gezien had en door had laten spelen omdat het geen ‘faul spiel’ was.

  4. Dhyan zegt:

    ‘Tegen’ Nederland natuurlijk, excuus.

  5. Laurent zegt:

    Ik had zo ongeveer deze blog kunnen schrijven Rob, ik had exact dezelfde ervaring! Ik heb het vóór de penalties afgezet, juist omdat ik vreesde anders niet te kunnen slapen.

    • Mack zegt:

      Ongelofelijk. Dat zoiets bestaat. Ik hoorde het op de radio gisteren, dat mensen die dat doen in het echt ook moeite met confrontaties hebben. Ik dacht nog, dat klopt niet want ik heb best moeite met confrontaties, maar een penalty serie van Nederland uitzetten…

  6. sjoerd zegt:

    En dan gaat om 7 uur de telefoon dat je mag gaan werken…

  7. math zegt:

    Om deze symptomen te voorkomen kun je bij het kruidvat tabletjes krijgen. Voor de gelegenheid zijn ze deze maand ook nog oranje. Liggen naast de aspirine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s