Een lust of een last?

Het is weer zo’n zaterdag aan het eind van de maand juni, met een gestaag neervallende regen, die tot niets anders uitnodigt dan de naheffing ten langen leste toch maar aan de Belastingdienst te voldoen. Uit de toonzetting hiervoor kan al opgemaakt worden dat zoiets nooit van harte gaat omdat het nu eenmaal om forse bedragen gaat. Wat al een aantal jaren mijn lot is omdat ik mijn aanvullend pensioen uit verschillende bronnen ontvang. Had ik maar tijdens mijn arbeidzaam leven wat loyaler naar mijn werkgever moeten zijn en niet zo op een loopbaan uit zijn geweest. Dan zou ik dit gedoe niet hebben meegemaakt, terwijl het me ook nog een lintje voor veertig jaar trouwe dienst had opgeleverd. Nu bevind ik mij dus ieder jaar, zo half tot eind juni, in het hoekje waar de klappen alsnog vallen. Eigen schuld, dikke bult dus, zou ik gemakkelijk kunnen zeggen als de werkelijkheid voor mij toch even anders is en ik deze noodzakelijkheid toch niet zo ervaar als het legioen van de ingezondenstukkenschrijvers en Telegraaf-abonnees die bij gebrek aan beter er maar op los schelden op de overheid, de ambtenaren en de belastingdienst omdat je immers een zondebok moet hebben om je eigen ongenoegen op te kunnen projecteren. Maar mij dus niet gezien. Want de vraag of de betaling van dat absolute forse bedrag nou een last of een lust is, wordt door mij zeker niet beantwoord vanuit rancune of een slachtofferschap.

Zodat het woord ‘belasting’ niet die negatieve gevoelswaarde heeft die het bij zovelen kennelijk wel blijkt op te roepen. Ik troost mij bij het overschrijven van dat aanmerkelijke bedrag met de gedachte dat ik kennelijk bevoorrecht ben en geacht wordt sterke schouders te bezitten. Want zo eerlijk zijn de lasten in dit nog altijd behoorlijk beschaafde land verdeeld dat je je bijdrage in financieel opzicht levert naar de mate van draagkracht die jou op grond van je inkomen wordt toegedicht. Dat vertrouwen heb ik nog altijd in ons fiscale stelsel dat ik zonder morren mijn belasting betaal, te meer omdat ik er voetstoots vanuit ga dat ik er van mijn lands -, provinciaal en gemeentebestuur genoeg voor terugkrijg. In de vorm van een adequate landsverdediging, van goed funktionerend openbaar vervoer plus effectieve infrastructurele voorzieningen om maar eens een paar voorbeelden te noemen, waar je als burger aan bijdraagt en waarvoor je dus het nodige terugkrijgt. Vandaar dat ik uiteindelijk er niet zo lang over hoef na te denken of ik die jaarlijkse belastingaanslag nou zie als een last of een lust. Ik houd het op het laatste zonder in overdrijving te vervallen. Want ik blijf ook maar een mens die met tegenzin ziet dat zijn geld in een handomdraai een andere bestemming krijgt dan ik eraan zou willen geven. Omdat ook bij mij het hemd nader is dan de rok.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een lust of een last?

  1. sjoerd zegt:

    Als ik dan kijk wat ze niet aan ons besteden slaat me de schrik om het hart als ik ooit eens zorg nodig zou hebben….

  2. math zegt:

    Doordat ze weten en ook zo voelen dat het toch andermans geld is, wordt er niet efficiënt mee omgegaan, en is het gemakkelijk riemen snijden van andermans leer. Zolang wij niet massief protesteren blijven ze hun gang maar gaan met het maken van grove fouten en nalatigheden. Welke ambtenaar is ooit ter verantwoording geroepen en is beboet voor gemaakte blunders?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s