Barrevoets

Het is een hebbelijkheid van mij. Het mag gerust ook een eigenaardigheid of onhebbelijkheid genoemd worden. Mijn behoefte, mijn zucht om vooral onopvallend op te vallen. Dus verwacht van mij geen excentriek gedrag om mij te onderscheiden. Dat is echt te veel gevraagd. Zo zit ik bepaald niet in elkaar, hoewel ik dus echt wel het feit dat ik net zo als ieder ander mens uniek ben, graag extra wil onderstrepen. Hoe doe je dat als je wel wilt en eigenlijk ook nodig moet en zeker niet tot die dertien in een dozijn wilt behoren? Niet met extravagantie in vertoon of verschijning, maar meer met dat subtiele gebaar, die lichte touch die even in het oog springt en zelfs genoeg om daar te beklijven zonder te irriteren of tegen de borst te stuiten. De veilige weg met een maximum aan comfort. Zoveel is zeker. Met tegelijk bijna de garantie dat je daarmee die zo verlangde genoegdoening krijgt, die tevredenheid dat je toch net even anders bent zonder baanbrekend of direkt grensverleggend te zijn. Lekker een plekje in de voorhoede dat het gevoel geeft erbij te horen, een van die happy few te zijn. Flauw? Misschien wel. Maar wie kent dat stille verlangen niet dat ik op mijn manier dus probeer te realiseren door in de zomerse maanden vooral geen sokken te dragen. Wat ik enkelingen wel zie doen. Maar de overgrote meerderheid zeker niet.

En met dat kleine, misschien wel subtiele gebaar voel ik me al een paar jaar op mijn speciale wijze een beetje happy, omdat ik mijzelf aldus omgeef met een zweem van exclusiviteit, van enigszins bijzonder zijn. Nog afgezien van het feit dat het op warme dagen bepaald aangenamer is dan van die extra verwarmende sokken om je voeten te hebben. Waarmee ik mijzelf toch dat keurmerk bezorgde van even iets anders te zijn dan de grootste gemene deler. Wat ik tot voor kort dan ook als behaaglijk ondervond en zo ook wat kon blijven dromen over mijn vermeende onderscheid van anderen. Tot ik wel heel ruw en onbedaarlijk uit die zoete droom werd gewekt tijdens een uitzending van Studio Brasil waar een van de gasten Ivo Niehe was, die – godbetert – ook geen sokken bleek te dragen. En alles is wat mij betreft goed en wel, maar een vereenzelviging met die man past niet in mijn wereldbeeld, zou zelfs een nachtmerrie-scenario genoemd kunnen worden. Waardoor ik vanaf dat moment weer hevig aan het twijfelen ben geslagen en mijn sokken weer vaker dan nodig heb aangetrokken. Want in het spoor van die Niehe verdwijnt uiteraard elke mogelijkheid om je nog in positieve zin van the main stream te onderscheiden en zal ik toch ergens weer linksaf of rechtsaf moeten slaan. Alleen ben ik even de weg kwijt en weet ik nog niet hoe.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Barrevoets

  1. Margo zegt:

    Misschien kun je voor de tussenweg kiezen, de kleine sokjes die nauwelijks opvallen als je ze aan hebt. 🙂
    Wat je ook kunt doen om je te onderscheiden, is het dragen van twee verschillende schoenen. Dus niet twee verschillende zwarte veterschoenen, maar echt afwijkend van elkaar. Ik kijk geen voetbal maar ik zag wel dat dit erg in is onder de voetballers.

  2. sjoerd zegt:

    Doe gewoon twee verschillende schoenen aan, en dan kijken wie het als eerste opvalt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s