Zo gewoon

Alles bijeen genomen kent een week niet alleen 168 uur, maar daarbinnen ook weer een veelheid aan aardige en genoeglijke momenten, waarvan er diverse zijn die elke zeven dagen terugkeren. Zoals bijvoorbeeld die wekelijkse ontmoeting die op donderdagen tussen half twaalf en half een bij de haringkar op het plein bij ons om de hoek plaats vindt. Met wel telkens een wisselende bezetting, die tegelijk toch zo royaal is dat dat in ieder geval de konklusie rechtvaardigt dat de vis in feite niet zo duur wordt betaald als het spreekwoord suggereert. Want de stemming is daar steeds opperbest, ongeacht de temperatuur of het soort weer, dat uiteraard altijd anders is en daarmee de meest voor de hand liggende aanleiding vormt voor de conversatie zonder welke die haringkar daar geen bestaansrecht zou hebben. O.k., het is leuk dat er een lekker maatje, kabeljauwtje of een gebakken kibbeling is te krijgen, en dat Jan Tuyp daarmee de kost wordt gegund, maar waar het per slot van rekening om gaat is die gedachtenwisseling, die aandacht die aan elkaar wordt gegeven en de lach waar dat meestal mee gepaard gaat. Trouwens, wat moet je daar anders?

De mond houden, stijf voor je uit kijken, richting de vitrine waar de vis je op het droge wat suf ligt aan te staren? Dus niet. Waardoor je toch maar gehoorzaam bent aan je ware aard, zoals die schuil gaat in jou als sociaal wezen. Wat niet betekent dat alles hout moet snijden dat je verkondigt, noch dat het de hoogste waarheid is. Daar wacht immers niemand op, zeker niet als ieder zijn eigen waarheid bezit. Zodat in feite alleen het laatste nieuwtje of leugentje aan de orde is en niets groter wordt gemaakt dan de maat van die enkele plek die slechts een paar vierkante meters telt en daardoor haar eigen dynamiek en omvang naar rato daarvan kent. Met als gevolg dat alles en iedereen voortkabbelt en – babbelt zonder er last dan wel lust van te hebben. Het is daar allemaal zoals het is en moet en zal dat vooral ook zo blijven. Binnen de grenzen die voor ieder die zich daar bevindt, te bevatten is. Wat wel zo prettig is en de ontmoeting met wie daar ook komt, zo aangenaam maakt, en het daarmee verheft tot een van die genoeglijke en meteen zo gewone momenten van een week, welke zich gelukkig blijven herhalen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zo gewoon

  1. sjoerd zegt:

    Waar een haring al niet goed voor is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s